Προσπάθειες Υπονομεύσεως της Αγίας Γραφής
«Πας λοιπόν όστις ακούει τους λόγους μου τούτους, και κάμνει αυτούς, θέλω ομοιώσει αυτόν με άνδρα φρόνιμον, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν· και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλον εις την οικίαν εκείνην, και δεν έπεσε· διότι ήτο τεθεμελιωμένη επί την πέτραν.»—Ματθαίος 7:24, 25.
Ο ΤΑΧΥΤΕΡΟΣ τρόπος για να καταστραφή ένα οικοδόμημα είναι να χτυπηθούν τα θεμέλιά του από κάτω. Η βαρύτης θα κάμη το υπόλοιπο έργο. Ο ταχύτερος τρόπος για να καταστραφή η Χριστιανική πίστις είναι να χτυπηθή το θεμέλιό της από κάτω. Οι αμφιβολίες και ο σκεπτικισμός θα συμπληρώσουν την κατερείπωσι. Το θεμέλιο της πίστεώς μας είναι ένα βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι η Αγία Γραφή. Σήμερα υπάρχει πλήθος υπονομευτών που προσπαθούν να σαρώσουν το θεμέλιο της Χριστιανοσύνης. Σε περασμένους καιρούς οι συγγραφείς της Βίβλου εφονεύοντο, εκείνοι που επίστευαν στη Βίβλο εβασανίζοντο, οι μεταφρασταί της Βίβλου εκαίοντο στον πάσσαλο, και αντίτυπα της Βίβλου παρεδίδοντο τροφή στις φλόγες. Όμως το βιβλίο ζη σήμερα. Του επιτίθενται ακόμη, αλλά οι επιθέσεις είναι πιο ποικίλες, πιο «λεπτές». Συγκλίνουν επάνω στη Γραφή από πολλές πλευρές: από την επιστήμη, από την αθεΐα και, αρκετά εκπληκτικό, από εκείνους που προβάλλουν ως φίλοι της, από τον κλήρο του «Χριστιανισμού».
2 Πιστεύετε στη Γραφή; Είναι η πίστις σας πραγματική; Ακούετε και προσέχετε συγχρόνως στα λόγια της Γραφής, ή η πίστις σας φανερώνεται ότι είναι νεκρή από την απουσία έργων που να είναι σε αρμονία μ’ αυτήν; Πολλοί δεν οικοδομούν μια Χριστιανική ζωή επάνω σ’ ένα πέτρινο θεμέλιο, αλλά βασίζουν τη θρησκευτική τους ζωή επάνω στην άμμο της δεισιδαιμονίας και της παραδόσεως, επάνω στην ευπιστία και τον τυπικισμό. Πίστεις που βασίζονται σε τέτοια ψευδή θεμέλια δεν θα επιζήσουν από θυελλώδεις επιθέσεις, αλλά η αληθινή πίστις που είναι θεμελιωμένη επάνω στη γνώσι του λόγου του Θεού και την υπακοή σ’ αυτόν, θα σταθή σαν ένα σπίτι κτισμένο επάνω στην πέτρα. Ούτε επιθέσεις από ανθρώπους που την θέτουν σε σοβαρή δοκιμασία θα μπορέσουν να την υπονομεύσουν, ούτε οι κρίσεις του Θεού που την ζυγίζουν στην πλάστιγγα θα την εύρουν ελλιπή. Τόσο η πίστις που διαμένει, όσο και το είδος της πίστεως που καταρρέει, περιλαμβάνονται στην παρομοίωσι του Ιησού: «Πας λοιπόν όστις ακούει τους λόγους μου τούτους, και κάμνει αυτούς, θέλω ομοιώσει αυτόν με άνδρα φρόνιμον, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν· και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλαν εις την οικίαν εκείνην, και δεν έπεσε· διότι ήτο τεθεμελιωμένη επί την πέτραν. Και πας ο ακούων τους λόγους μου τούτους, και μη κάμνων αυτούς, θέλει ομοιωθή με άνδρα μωρόν, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την άμμον· και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλον εις την οικίαν εκείνην, και έπεσε· και ήτο η πτώσις αυτής μεγάλη.»—Ματθαίος 7:24-27.
3 Η επιστήμη επεζήτησε την κατάρρευσι της Βίβλου, και κατέστησε την αφήγησι της δημιουργίας τον κύριον στόχον της και τις θεωρίες της εξελίξεως τα φλογερά της βέλη. Αυτά τα πύρινα βλήματα μετέβαλαν σε στάχτη την χωρίς θεμέλια πίστι πολλών, αλλά δεν διεπέρασαν την ασπίδα της αληθινής πίστεως. (Εφεσίους 6:16) Διότι, ακόμη και η προχωρημένη επιστημονική γνώσις σβήνει τα πυρωμένα βέλη της εξελίξεως! Οι οπαδοί της εξελίξεως κάποτε διακρατούσαν παράδοξες ιδέες περί αυτομάτου γενέσεως της ζωής, αλλά η νέα γνώσις τούς ανάγκασε να εγκαταλείψουν τις θεωρίες αυτές. Ισχυρίζοντο ότι χαρακτηριστικά που απεκτήθησαν από το περιβάλλον μετεβιβάζοντο στους απογόνους, αλλά χρειάσθηκε να εγκαταλείψουν αυτή την ελκυστική θεωρία, όταν η σύγχρονη βιολογία απέδειξε ότι αυτά δεν ήσαν κληρονομικά. Υποστηρίζοντας την επιβίωσι του πιο προσαρμοστικού, ο Δαρβίνος απέτυχε να εξηγήση την εμφάνισι του πιο προσαρμοστικού, που είναι το βασικό πρόβλημα. Ο Ούγκο Ντε Βρίες εξήγησε την εμφάνισι μικρών, κληρονομικών μεταβολών σε ζωικές μορφές μέσω αλλοιώσεων, αλλά τώρα η επιστήμη με λύπη ανακαλύπτει ότι οι σπάνιες αυτές μεταβολές είναι επιβλαβείς αντί να είναι υποβοηθητικές, και μαρτυρούν πιθανώς έναν εκφυλισμό ή μια χειροτέρευσι, μια εξέλιξι προς τα κάτω, αλλά όχι μια εξέλιξι προς τα επάνω. Αλλ’ αν η επιστήμη επέτρεπε στον εαυτό της να απογυμνωθή από αυτούς τους ισχυρισμούς η εξελικτική της θεωρία θα χρεωκοπούσε, και αυτή την κατάστασι της χρεωκοπίας η επιστήμη δεν θα την διακηρύξη με ειλικρίνεια. Οι προπαγανδίζοντες λοιπόν οπαδοί της εξελίξεως προσφέρουν ακόμη αυτά τα ψεύδη ως φορβή για ένα εύπιστο και απληροφόρητο κοινόν.
4 Τον Ιούνιο του 1952 έγινε στην πόλι της Νέας Υόρκης ένα Διεθνές Συμπόσιον Ανθρωπολογίας, και στην επικεφαλίδα ενός άρθρου των για μια συνεδρίασι οι Τάιμς της Νέας Υόρκης της 12ης Ιουνίου ανέγραψαν το συμπέρασμά των, «Η Εξέλιξις του Σώματος Διακηρύττεται ότι Βρίσκεται στο Τέλος της.» Αυτό μοιάζει με τη γνώμη του Λυσιέν Κιουενό, ενός από τους εξέχοντας βιολόγους της Γαλλίας, ο οποίος, εξετάζοντας το δένδρον της εξελίξεως, λέγει στο βιβλίο του Η προσαρμογή, «Ο χυμός της εξελίξεως δεν κυκλοφορεί πια.» Παρεμπιπτόντως, αναφέρομε ότι, προτού πεθάνη το περασμένο έτος ο Κιουενό εγκατέλειψε τη θεωρία της εξελίξεως ως αβάσιμη, προς μεγάλην κατάπληξιν των επιστημόνων συναδέλφων του. Είναι πολύ εύκολο για τους οπαδούς της εξελίξεως να διακηρύξουν ότι η εξέλιξις ετελείωσε. Δεν θα χρειάζεται να αποδείξουν ότι λαμβάνει χώραν τώρα. Δεν θα βρίσκωνται σε αμηχανία λόγω της ανικανότητός των να την φανερώσουν εν ενεργεία τώρα.
5 Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο αποκαλύφθηκε στο συνέδριο αυτό των ανθρωπολόγων που συνήλθε στην πόλι της Νέας Υόρκης. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης της 10ης Ιουνίου 1952, κάτω από την επικεφαλίδα «Η Ηλικία του Τρωγλοδύτου Ανθρώπου Εκολοβώθηκε κατά 35.000 Χρόνια», ανέγραψαν την πεποίθησί των ότι «οι πρόγονοι του συγχρόνου ανθρώπου στην Ευρώπη είναι ίσως κατά 35.000 χρόνια μεταγενέστεροι από ό,τι επιστεύετο προηγουμένως», ότι «νέες μελέτες δείχνουν ότι ο τρωγλοδύτης άνθρωπος εξέλιπε στην Ευρώπη περί το έτος 13.000 π.Χ.» Αυτή η περικοπή της ηλικίας του τρωγλοδύτου ανθρώπου από 50.000 χρόνια σε 15.000 χρόνια, εξεβιάσθη από τη νεωτάτη εφεύρεσι του γνώμονος του ραδιοάνθρακος. Η εφεύρεσις ακριβώς αυτού του μηχανήματος ήταν εκείνη που έκαμε τους Κυριακάτικους Τάιμς του Σικάγου της 27ης Μαΐου 1951 να αναγράψουν ότι οι οπαδοί της εξελίξεως είχαν περικόψει την ηλικία του συγχρόνου ανθρώπου από 1.000.000 χρόνια σε 50.000. Η επιστήμη περικόπτει τον αριθμό πάντοτε πλησιέστερα προς τα 6.000 χρόνια της ηλικίας του άνθρωπου, που ορίζει η Βίβλος. Το ότι οι σημερινοί αριθμοί του γνώμονος του άνθρακος μπορεί να μην είναι οριστικοί, ανεγνωρίσθη στο συμπόσιον, διότι οι Τάιμς ανέγραψαν: «Ανεφέρθη ότι η τέχνη χρονολογήσεως του άνθρακος μπορεί να υπαχθή σε αναθεώρησι αργότερα αν ανακαλυφθούν διαφορές στη φυσική τάξι διαμορφώσεως του ραδιοενεργού ισοτόπου ή αν φανερωθούν ανωμαλίες στην αναλογία χρησιμοποιήσεως του άνθρακος με αυξανόμενες ύλες.»
Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΙ
6 Η επιστήμη της αρχαιολογίας αντιλέγει στην εξέλιξι αντί να την υποστηρίζη. Σημειώστε τα ακόλουθα: «Παραδόξως, έχοντας υπ’ όψι τις ομόφωνες αξιώσεις της σχολής της εξελίξεως, δεν βρίσκομε καμμιά απόδειξι της ανθρωπίνης εξελίξεως στη γη της Αιγύπτου. Επί πλέον, η διδασκαλία ότι ο άνθρωπος άρχισε με μια κτηνώδη διάνοια και βαθμιαίως ανέπτυξε τον υψηλό και ιδιαίτερο πολιτισμό του αναιρείται από τις αποδείξεις που προέρχονται από αυτή τη χώρα. Πράγματι, το αντίθετο βεβαιώνεται με χτυπητό τρόπο. Αντί ν’ αποδεικνύη πρόοδον εξελίξεως, η ιστορία του ανθρώπου, όπως βρίσκεται στην αρχαιολογία της Αιγύπτου, είναι μια συνεπής έκθεσις εκφυλισμού. Ο διαπρεπής Σαίις, ένας από τους ικανωτέρους αρχαιολόγους σε όλη την ιστορία της μεγάλης αυτής επιστήμης, εξέφρασε την απορία του και τον θαυμασμό του για το υψηλό επίπεδο πολιτισμού που συναντάται στα αρχαιότατα υπομνήματα του Αιγυπτιακού λαού. Άλλες αυθεντίες, όπως ο Μπαίκι, έχουν γράψει ολοκλήρους τόμους επάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Ηλπίζετο ότι, όταν εκείνοι που έκαναν τις ανασκαφές θα έφθαναν τελικά σε αδιατάρακτους τάφους της πρώτης δυναστείας, θα εύρισκαν τον εαυτό τους στην αυγή του Αιγυπτιακού πολιτισμού, . . . Μέσω των πρώτων τάφων, ατενίζομε προς τα πίσω σ’ έναν παλαιότερο προηγούμενο πολιτισμό που θαμπώνει και εκπλήττει την ανθρώπινη κατανόησι. Αντί να βρούμε την αυγή μιας ανεπτυγμένης ανθρωπότητος, βλέπομε το ανθρώπινο γένος ήδη στην υψηλή μεσημβρία επιτεύξεων πολιτισμού. . . . Η Αίγυπτος, όπως και άλλα μέρη—δεν μας δείχνει μια σκοτεινή, κτηνώδη αρχή, αλλά μια καταπληκτική ανάδυσι αυτού του λαού σ’ ένα υψηλό βαθμό πολιτισμού. . . . Δεν πρέπει να υποθέσωμε ότι η κατάστασις αυτή είναι μοναδική στην Αίγυπτο, ή ιδιάζουσα σε μια οποιαδήποτε φυλή ή χώρα. Η ίδια παράξενη ασυμφωνία μεταξύ των απατηλών θεωριών της φιλοσοφίας της οργανικής εξελίξεως και των γεγονότων της ανθρωπίνης ιστορίας παρατηρείται οπουδήποτε η αρχαιολογία μπόρεσε να κρατήση τον πυρσό της ανακαλύψεως σε μια δεδομένη έκτασι.»—Σελίδες 41, 42, 49, 50, Οι Νεκροί Διηγούνται Ιστορίες, υπό Χ. Ρίμμερ.
7 Παρ’ όλη την εξακολουθητική δικαίωσι της Γραφής από την προοδεύουσα γνώσι, μερικοί από τον κλήρο του «Χριστιανισμού» αντιτίθενται στη Γραφή για να ταχθούν με την επιστήμη. Την 3η Μαΐου 1952 η Μόρνιγκ Κωλλ της Αλλεντάουν Πενσυλβανίας ανέγραψε ότι ο «Σεβάσμιος» Ιωσήφ Β. Μορ είπε: «Είναι λυπηρό ότι το δόγμα του αλαθήτου της Γραφής ερμηνεύθηκε από πολλούς πως σημαίνει ότι οι Γραφές σε όλα των τα μέρη ακόμη κι εκείνα που προηγήθηκαν από την επιστήμη, είναι ίσης αξίας για μας σήμερα, και εξίσου δεσμευτικά.» Εκείνο που προσπαθεί να πη ο κληρικός αυτός στην έμμεση πλευρική του επίθεσι εναντίον της Βίβλου, είναι ότι ο λόγος του Θεού δεν είναι αξιόπιστος, ότι αν οι άνθρωποι που τον έγραψαν είχαν γνώσιν της επιστήμης, θα τον έγραφαν διαφορετικά, ότι αν ο Θεός που τον ενέπνευσε εγνώριζε ό,τι γνωρίζουν σήμερα οι επιστήμονες, θα κατηύθυνε να γραφή διαφορετικά, ότι όταν πρέπει να εκλέξωμε μεταξύ επιστήμης και της Βίβλου, πρέπει να εκλέξωμε την επιστήμη. Αυτό είναι απλώς χαρακτηριστικό δείγμα της νοοτροπίας πάρα πολλών κληρικών του «Χριστιανισμού» σήμερα. Αυτοί οικοδομούν επάνω στη μετακινούμενη άμμο της επιστήμης, όχι επάνω στην ασάλευτη πέτρα του λόγου του Θεού.