Pytania czytelników
● Czy jest grzechem pozbawienie życia starego lub chorego zwierzęcia, ulubieńca rodziny?
Nie, ponieważ według Biblii ludzie mają prawo do swobodnego decydowania o tym, czy, kiedy i jak położyć kres życiu zwierzęcia.
Stwierdzeniem powyższym bynajmniej nie zachęcamy do nieczułości lub okrucieństwa wobec zwierząt. Z przykrością trzeba powiedzieć, że dzieje ludzkości aż do obecnej chwili obfitują w przykłady złośliwego okrucieństwa w stosunku do zwierząt. Jest to następstwem brutalnego postępowania Nemroda (Nimroda). Ale nie tak zachowuje się Bóg miłości, miłosierdzia i współczucia (Rodz. 10:9). Słowo Boże wyraźnie zaleca Jego czcicielom, by troszczyli się o zwierzęta i nie byli dla nich bezwzględni. — Prz. 12:10.
Nie możemy wszakże pomijać faktu, że Jehowa Bóg poddał zwierzęta pod władzę ludzi (Rodz. 1:26-28). Później zezwolił ludziom zabijać zwierzęta na pokarm. Poza tym przykłady podane w Biblii wskazują, że zwierzęta mogą też być zabijane dla innych powodów, jak choćby dla zabezpieczenia siebie albo uzyskania surowca na odzienie (Rodz. 3:21; 9:3-5; Sędz. 14:5, 6; Hebr. 11:37). Biblia nie podaje przepisów co do tego, jak zwierzęta mają być zabijane. Jednakże logicznie rzecz biorąc powinno się to w miarę możności czynić zgodnie z tym, co Pismo Święte mówi o miłosierdziu i o unikaniu niepotrzebnego okrucieństwa wobec zwierząt.
Podczas gdy w czasach biblijnych na zwierzęta patrzono głównie z użytkowego punktu widzenia, to dzisiaj wiele osób trzyma je dla przyjemności, mając je za ulubieńców. Wydaje się, że często znaczną rolę odgrywa w tym pragnienie posiadania towarzystwa. Niejeden mocno się przywiązuje do swego ulubieńca. Człowiekowi takiemu może sprawiać przykrość myśl o pozbawieniu życia ulubieńca, który się zestarzał i zniedołężniał lub zachorował.
Ale jest faktem, że Biblia nie dostrzega nic złego w uśmierceniu takiego zwierzęcia. Ktoś może nawet dojść do wniosku, iż dokonanie tego, w sposób szybki i stosunkowo bezbolesny jest lepsze niż kosztowna opieka, która jedynie przedłuża mu cierpienia. Osoba odpowiedzialna za zwierzę, która nad nim sprawuje władzę, powinna sama zadecydować, czy i jak będzie najlepiej zakończyć jego życie.