Ελλάδα, Έλληνες
(Συνέχεια)
Οι Κύριες Ελληνικές Φυλές
Ανάμεσα στις κύριες φυλές της Ελλάδας ήταν: οι Αχαιοί στη Θεσσαλία, την κεντρική Πελοπόννησο και τη Βοιωτία· οι Αιτωλοί στη δυτική κεντρική Ελλάδα, το βόρειο μέρος της Πελοποννήσου, την Ηλεία, την Αιτωλία και τα κοντινά νησιά· οι Δωριείς στην Ανατολική Πελοπόννησο, τα νότια νησιά του Αιγαίου και το νοτιοδυτικό μέρος της Μικρός Ασίας· και οι Ίωνες στην Αττική, την Εύβοια, τα νησιά του κεντρικού Αιγαίου και τις δυτικές ακτές της Μικρός Ασίας.
Η Πατριαρχική Διάταξη και οι Πόλεις-Κράτη
Οι Ελληνόφωνες φυλές ήταν τελείως ανεξάρτητες, και ακόμη και ανάμεσα στις φυλές οι πόλεις-κράτη που αναπτύχθηκαν ήταν παρόμοια τελείως ανεξάρτητες. Σ’ αυτό συνέβαλε η μορφολογία του εδάφους. Πολλοί Έλληνες ζούσαν στα νησιά, αλλά και στην ηπειρωτική χώρα η πλειοψηφία ζούσε σε μικρές κοιλάδες που περιβάλλονται από βουνά. Ως προς την αρχική τους κοινωνική δομή, Η Εγκυκλοπαίδεια Αμερικάνα (έκδοση 1956, Τόμος XIII, σ. 377) λέγει τα εξής: «η θεμελιώδης κοινωνική μονάδα ήταν το πατριαρχικό σπιτικό . . . η πατριαρχική παράδοση ήταν βαθιά εδραιωμένη στην Ελληνική πολιτιστική παράδοση: Οι ενεργοί πολίτες της πόλεως ήταν μόνο οι ενήλικες άνδρες. Η πατριαρχική οικογένεια περιβαλλόταν από μία σειρά ομόκεντρων συγγενικών κύκλων—το γένος, ή πατριά, τη φατρία (ή ομάδα οικογενειών), τη φυλή.» Αυτό βρίσκεται σε μεγάλη αρμονία με την πατριαρχική διάταξη μετά τον Κατακλυσμό που περιγράφεται στο βιβλίο της Γενέσεως στην Αγία Γραφή.
Το υπόδειγμα της Ελλάδας ήταν κάπως παρόμοιο με εκείνο της Χαναάν, όπου διάφορες φυλές (που κατάγονταν από τον Χαναάν) σχημάτιζαν μικρά βασίλεια, συχνά με βάση γύρω από μια ιδιαίτερη πόλη. Η Ελληνική πόλη—κράτος ονομαζόταν η πόλις. Ο όρος αυτός φαίνεται ότι αρχικά εφαρμοζόταν στην ακρόπολη δηλαδή στο οχυρωμένο ύψωμα γύρω από το οποίο αναπτύσσονταν εγκαταστάσεις. Αργότερα έφτασε να ορίζει την όλη περιοχή και τους πολίτες που απάρτιζαν την πόλη—κράτος. Οι περισσότερες Ελληνικές πόλεις—κράτη ήταν μικρές, συνήθως δεν είχαν περισσότερους από 10.000 κατοίκους (εκτός από τις γυναίκες, τους δούλους και τα παιδιά). Στον κολοφώνα της, τον πέμπτο π.Χ. αιώνα, η Αθήνα λέγεται ότι είχε μόνο γύρω στους 43.000 άρρενες πολίτες. Η Σπάρτη είχε μόνο γύρω στους 5.000. Όπως και άλλα αρχαία μικροβασίλεια, οι Ελληνικές πόλεις—κράτη είχαν κατά κάποιον τρόπο συμμαχίες κι επίσης πολέμους ανάμεσα τους. Η χώρα παρέμενε χωρισμένη σε μικρά βασίλεια και δημοκρατίες μέχρι τα χρόνια του Φίλιππου πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.