Στο Βάθος των Ειδήσεων
Απλά για Επίδειξη
«Επί 200 σχεδόν χρόνια το Κονγκρέσο των ΗΠΑ αρχίζει τις καθημερινές του εργασίες με προσευχή», λέει ένα άρθρο στο Δη Ορεγκόνιαν. «Από τους 100 γερουσιαστές, ίσως πέντε εμφανίζονται κάθε πρωί . . . Στη βουλή όπου οι διαδικασίες καταγράφονται στην τηλεόραση, το ποσοστό συμμετοχής είναι μεγαλύτερο—ίσως 20 από τους 435. Από αυτούς που εμφανίζονται, ουσιαστικά κανείς δεν έρχεται για την προσευχή».
Τότε γιατί γίνονται αυτές οι προσευχές; Το άρθρο συνεχίζει: Η προσευχή στο Κονγκρέσο—που στην πράξη περιφρονείται σαν ουδέτερη, χωρίς νόημα άσκηση στην ευσέβεια—επιδοκιμάζεται με ευσεβοφάνεια από τους πολιτικούς σαν απόδειξη της αρετής τους. Οι ψηφοφόροι υποτίθεται ότι δέχονται τη λογική που περιέγραψε κάποτε ο Α. Τζ. Λήμπληνγκ: «Ο άνθρωπος που πηγαίνει στην εκκλησία—είναι καλός, δε λέει ψέματα. Ο άνθρωπος που δεν πηγαίνει στην εκκλησία—είναι κακός, λέει ψέματα».
Ο Ιησούς καταδίκασε την προσευχή που γίνεται απλά για να μας βλέπουν οι άλλοι. (Ματθαίος 6:5, 6) Οι άνθρωποι που προσεύχονται μ’ αυτό τον τρόπο εμπίπτουν στην κατηγορία εκείνων των υποκριτών για τους οποίους ο Ιησούς είπε ‘τιμούν το Θεό με τα χείλη τους, ωστόσο η καρδιά τους είναι πολύ απομακρυσμένη από αυτόν’.—Ματθαίος 15:8.
Η Παράλυση του ΟΗΕ
«Για δεύτερο χρόνο στη σειρά», λένε οι Τάιμς του Λονδίνου, «ο Σενιόρ Ξαβιέ Περέζ ντε Κουεγιάρ, Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, έχει εκδώσει μια έκθεση που θρηνολογεί για τη διεθνή τάση της κοινότητας να αγνοεί και να αψηφά τον ΟΗΕ προτιμώντας τα βραχυπρόθεσμα εθνικιστικά συμφέροντα». Παραθέτει τα λόγια του ότι ο κόσμος έχει υιοθετήσει ‘ένα ρόλο όπου ο ανταγωνισμός κυριαρχεί στη διπλωματία και η αντεκδίκηση επισκιάζει τη συνεργασία’.
Αποκαλώντας την ετήσια αυτή έκθεση «ακόμη πιο αρνητική από την πρώτη», το άρθρο συνεχίζει: «Για το Σενιόρ Περέζ ντε Κουεγιάρ ο πιο σημαντικός μεμονωμένος παράγοντας, που οδηγεί σ’ αυτό που ονομάζει ‘η μερική παράλυση των Ηνωμένων Εθνών σαν φύλακα της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας’, είναι η εξασθένιση της δέσμευσης όλων των εθνών, ιδιαίτερα των πέντε διαρκών μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας . . . να συνεργάζονται μέσα στα πλαίσια του ΟΗΕ».
Δείχνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση είναι οι χειρότεροι φταίχτες, το άρθρο δηλώνει ότι «τα σχέδια για την επίλυση ιδιαίτερων προβλημάτων . . . είναι άχρηστα στο βαθμό που η συνεργασία ανάμεσα στις υπερδυνάμεις είναι ανέφικτη».
Ο ανταγωνισμός και η έλλειψη συνεργασίας ανάμεσα στις παγκόσμιες δυνάμεις, που οδηγεί στον ‘καιρό του τέλους’, προφητεύτηκε πολλά χρόνια πριν από το Δανιήλ, ο οποίος έγραψε: «Αι δε καρδίαι αμφοτέρων τούτων . . . θέλουσιν είσθαι εν τη πονηρία και θέλουσι λαλεί ψεύδη εν τη αυτή τραπέζη· αλλά τούτο δεν θέλει ευδοκιμήσει». (Δανιήλ 11:27· 12:4) Και τώρα η παράλυση των προσπαθειών του ΟΗΕ να εγκαταστήσει «διεθνή ειρήνη και ασφάλεια» τονίζει την αλήθεια των δηλώσεων του Ιησού ότι «οίκος διαιρεθείς καθ’ εαυτού πίπτει». (Λουκάς 11:17) Μόνο η Βασιλεία του Θεού θα φέρει αληθινή και διαρκή ειρήνη και ασφάλεια στη γη.—Ησαΐας 9:6, 7.
Οι Πεποιθήσεις των Παιδιών
«Πολλοί νεαροί μαθητές παίρνουν στα σοβαρά το επιχείρημα ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν κάποιος που ήρθε από έναν άλλο πλανήτη», αναφέρει η Δη Γκάρντιαν. Τα αποτελέσματα αυτά βασίστηκαν πάνω σε εκθέσεις που έγραψαν 13χρονα αγόρια σε παραπάνω από εκατό σχολεία με το θέμα «Τι Πιστεύω». Σύμφωνα με τον Κο Μάρτιν Ρότζερς συγγραφέα του άρθρου, «η αναχώρηση του Ηλία μέσα σ’ ένα πύρινο άρμα τον τοποθετεί πρώτο ανάμεσα στους προφήτες της διαστημικής εποχής και η ανάληψη του Ιησού θεωρείται ότι δεν είναι παρά μια ακόμη εκτόξευση». Ένας σπουδαστής έγραψε: «Νομίζω ότι ο Θεός είναι επιστήμονας κι εμείς είμαστε τα πειραματόζωα του».
«Οι περισσότεροι μαθητές φαίνεται ότι είχαν μεγάλη σύγχυση σε σχέση μ’ αυτά που γράφει η Βίβλος», δηλώνει η Δη Γκάρντιαν. «Υπερφυσικά γεγονότα όπως ο διαχωρισμός της Ερυθράς Θάλασσας θεωρούνταν ‘ότι ήταν Χριστουγεννιάτικο παραμύθι’ και πολλοί πίστευαν ότι τα θεραπευτικά θαύματα ήταν κοινωνιολογικά».
Πόσο διαφορετική είναι αυτή η περίπτωση από εκείνη του νεαρού Τιμόθεου! Σχετικά μ’ αυτόν είναι γραμμένο: «Από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν δια της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού». Οι συνετοί γονείς σήμερα θα διδάξουν επίσης τα μικρά τους παιδιά την ακριβή γνώση της Βίβλου, βοηθώντας τα να αποκτήσουν ισχυρή πίστη στο Θεό και παρέχοντας τους ένα προμαχώνα ενάντια σ’ αυτό που ‘εσφαλμένα αποκαλείται γνώση’.—2 Τιμόθεον 3:15· 1 Τιμόθεον 2:3, 4· 6:20, 21.