ចូរបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរ
«បណ្ដាសាទាំងអស់នេះនឹងធ្លាក់មកលើឯងជាមិនខាន . . . ដោយហេតុតែឯងមិនបានបំរើព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯង ដោយសេចក្ដីរីករាយនិងចិត្តអំណរ»។—ចោទិយកថា ២៨:៤៥-៤៧, ព.ថ.
១. តើមានទីសំអាងអ្វីបង្ហាញថាពួកអ្នកបំរើព្រះយេហូវ៉ាមានអំណរ នៅទីណាក៏ដោយដែលគេបំរើទ្រង់?
ពួកអ្នកបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ាពោរពេញទៅដោយអំណរ ទោះបីជាពួកគេធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់នៅស្ថានសួគ៌ ឬនៅលើផែនដីក្ដី។ ពួកទេវតា«ផ្កាយព្រឹក»បានច្រៀងឡើងដោយអំណរចំពោះការបង្កើតផែនដី ហើយពួកទេវតានៃស្ថានសួគ៌ទាំងនេះច្បាស់ជា‹ប្រតិបត្ដិតាមពាក្យបន្ទូលរបស់ព្រះ›ដោយអំណរហើយ។ (យ៉ូប ៣៨:៤-៧; ទំនុកដំកើង ១០៣:២០) រាជបុត្រាតែមួយគត់ដែលព្រះបានបង្កើតផ្ទាល់ បានធ្វើជា«មេជាង»ដោយអំណរនៅស្ថានសួគ៌ ហើយកាលដែលទ្រង់ជាបុរសយេស៊ូគ្រីស្ទនៅលើផែនដី ទ្រង់ក៏បានមានព្រះទ័យរីករាយធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត «ទ្រង់បានរងទ្រាំនៅឈើឆ្កាង ទាំងមើលងាយចំពោះសេចក្ដីអាម៉ាស់ខ្មាសនោះ ឲ្យតែបានសេចក្ដីអំណរដែលនៅចំពោះទ្រង់ រួចទ្រង់ក៏គង់ខាងស្ដាំបល្ល័ង្កនៃព្រះ»។—សុភាសិត ៨:៣០, ៣១; ហេព្រើរ ១០:៥-១០; ១២:២
២. តើអ្វីដែលបានសម្រេចថាតើពួកអ៊ីស្រាអែលបានពិសោធប្រសិទ្ធិពរ ឬ បណ្ដាសានោះ?
២ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏បានមានអំណរដែរ កាលដែលពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះសព្វព្រះហឫទ័យនោះ។ ប៉ុន្តែ ចុះយ៉ាងណាវិញ បើពួកគេមិនបានគោរពតាមទ្រង់? ពួកគេត្រូវបានព្រមានថា៖ «[បណ្ដាសា]ទាំងនោះនឹងនៅជាប់លើឯង ហើយលើពូជឯង សំរាប់ជាទីសំគាល់ ហើយជាទីអស្ចារ្យ នៅអស់កល្បជានិច្ច។ ដោយហេតុតែឯងមិនបានគោរពប្រតិបត្ដិ ដល់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯង ដោយចិត្តរីករាយសប្បាយ នៅកណ្ដាលរបស់ដែលមានជាបរិបូរទាំងប៉ុន្មាន បានជាឯងត្រូវបំរើពួកខ្មាំងសត្រូវ ដែលព្រះយេហូវ៉ានឹងឲ្យមកទាស់នឹងឯង គឺនឹងបំរើគេទាំងស្រេកឃ្លាន ទាំងនៅអាក្រាត ទាំងខ្វះខាតរបស់ទាំងអស់វិញ ហើយទ្រង់នឹងបំពាក់នឹមដែកមកលើឯង ដរាបដល់ឯងបានវិនាសបាត់ទៅ»។ (ចោទិយកថា ២៨:៤៥-៤៨) ប្រសិទ្ធិពរនិងបណ្ដាសាបានបង្ហាញឲ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់អំពីពួកអ្នកបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ា និងពួកអ្នកដែលមិនមែន។ បណ្ដាសាទាំងនេះក៏បង្ហាញទៀតថា មិនត្រូវឲ្យមានការវាយបន្ថោកទៅលើគោលការណ៍របស់ព្រះនិងគោលបំណងរបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវស្អប់សេចក្ដីទាំងនោះដែរ។ ដោយសារតែប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនព្រមស្ដាប់តាមការព្រមានរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អំពីការបំផ្លាញនិងនិរទេសនោះ ទីក្រុងយេរូសាឡិមក៏បានក្លាយទៅជា«ទីផ្ដាសា ដល់អស់ទាំងសាសន៍នៅផែនដី»។ (យេរេមា ២៦:៦) ដូច្នេះ ចូរឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាគោរពតាមព្រះនិងមានអំណរដល់ព្រះគុណរបស់ទ្រង់ចុះ។ អំណរជាប្រសិទ្ធិពរមួយនៃប្រសិទ្ធិពរជាច្រើនដែលពួកអ្នកគោរពព្រះបានទទួល។
របៀបបំរើដោយ«ចិត្តអំណរ»
៣. តើចិត្តជាអ្វី?
៣ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលត្រូវតែបំរើព្រះយេហូវ៉ា«ដោយសេចក្ដីរីករាយនិងចិត្តអំណរ»។ ពួកអ្នកបំរើព្រះនៅសម័យទំនើបក៏ត្រូវតែធ្វើដូច្នេះដែរ។ សេចក្ដីរីករាយគឺជា«ការសប្បាយ ការដែលពេញទៅដោយអំណរ»។ ថ្វីបើមានការចែងអំពីបេះដូងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរក្ដី តែវាមិនចេះគិតឬវែកញែកទេ។ (និក្ខមនំ ២៨:៣០, ព.ថ.) មុខនាទីដ៏សំខាន់របស់វាគឺសំរាប់បូមឈាមដើម្បីបំប៉នកោសិកានៃរូបកាយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងករណីជាច្រើន ព្រះគម្ពីរតែងតែសំដៅទៅចិត្ត ដែលមិនគ្រាន់តែជាទីតាំងនៃសេចក្ដីប្រេម័ន ការជំរុញទឹកចិត្ត និងប្រាជ្ញាប៉ុណ្ណោះទេ។ គឺជាតំណាង«ផ្នែកសំខាន់ទូទៅ ជាផ្នែកខាងក្នុង ដូច្នេះជាតំណាងមនុស្សខាងក្នុងដែលសម្ដែងខ្លួនគាត់តាមរយៈគ្រប់សកម្មភាពរបស់គាត់ តាមរយៈចំណង់របស់គាត់ សេចក្ដីប្រេម័ន មនោសញ្ចេតនា អារម្មណ៍រំជើបរំជួល គោលបំណង គំនិតរបស់គាត់ ញាណសក្ដិ មនោគតិ ប្រាជ្ញារបស់គាត់ ចំណេះវិជ្ជា ជំនាញ ជំនឿរបស់គាត់និងវិចារណញ្ញាណរបស់គាត់ អនុស្សាវរីយ៍និងសតិអារម្មណ៍របស់គាត់»។ (ទស្សនាវដ្ដីនៃសមាគមខាងប្រកាសនវត្ថុគម្ពីរនិងការបកស្រាយ ១៨៨២ ទំព័រ ៦៧) ចិត្តរបស់យើងទាក់ទង់នឹងអារម្មណ៍និងមនោសញ្ចេតនារបស់យើង ព្រមទាំងអំណរដែរ។—យ៉ូហាន ១៦:២២
៤. តើអ្វីអាចជួយយើងឲ្យបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរ?
៤ តើអ្វីអាចជួយយើងឲ្យបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរ? ការមានទស្សនៈវិជ្ជមាននិងការចេះអបអរដល់ប្រសិទ្ធិពររបស់យើងនិងឯកសិទ្ធិដែលព្រះបានប្រគល់ឲ្យយើង ជាអ្វីដែលអាចជួយយើងបាន។ ឧទាហរណ៍ យើងអាចជញ្ជឹងគិតដោយអំណរដល់ឯកសិទ្ធិនៃ‹កិច្ចបំរើបរិសុទ្ធ›របស់យើងចំពោះព្រះពិត។ (លូកា ១:៧៤) ជាស្មរបន្ទាល់របស់ទ្រង់ យើងក៏មានឯកសិទ្ធិឯទៀតក្នុងការធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះនាមនៃព្រះយេហូវ៉ាដែរ។ (អេសាយ ៤៣:១០-១២) ចំពោះរឿងនេះ យើងអាចមានចិត្តរឹតតែសប្បាយរីករាយ ដោយដឹងថា ការប្រតិបត្ដិតាមពាក្យបន្ទូលរបស់ព្រះជាការគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ទ្រង់។ ហើយជាការមានអំណរជាអនេក ក្នុងការបញ្ចាំងពន្លឺខាងវិញ្ញាណនេះ ដើម្បីជួយរំដោះមនុស្សជាច្រើនឲ្យចេញពីសេចក្ដីងងឹត!—ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦; ប្រៀបធៀប ពេត្រុសទី១ ២:៩
៥. តើអ្វីជាប្រភពនៃអំណរនៃព្រះ?
៥ ប៉ុន្តែ ការបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរមិនត្រឹមតែទាក់ទងនឹងគំនិតវិជ្ជមានប៉ុណ្ណោះទេ។ ការមានទស្សនៈវិជ្ជមានជាការមានប្រយោជន៍មែន។ ប៉ុន្តែ អំណរនៃព្រះមិនមែនជាអ្វីដែលយើងអាចបង្កើតបានតាមរយៈការលូតលាស់ចរិតលក្ខណៈនោះទេ។ នេះជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ (កាឡាទី ៥:២២, ២៣) បើសិនជាយើងមិនមានអំណរនេះទេ ប្រហែលជាយើងត្រូវការធ្វើការប្រែប្រួលខ្លះៗ ដើម្បីជៀសវាងពីគំនិត ឬការប្រព្រឹត្តដែលមិនសមស្របតាមព្រះគម្ពីរ ដែលអាចធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះកើតទុក្ខ។ (អេភេសូរ ៤:៣០) យ៉ាងណាក៏ដោយ ជាអ្នកដែលមានភក្ដីភាពចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ចូរឲ្យយើងកុំខ្លាចក្រែងថា ការខ្វះអំណរពីចិត្ត នៅគ្រាខ្លះជាទីសំអាងនៃការមិនសព្វព្រះហឫទ័យពីព្រះនោះឡើយ។ យើងជាមនុស្សមិនល្អឥតខ្ចោះ ហើយតែងតែមានការឈឺចាប់ ទុក្ខព្រួយ ព្រមទាំងមានការក្រៀមក្រំចិត្តផងនៅពេលខ្លះ ប៉ុន្តែព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះទ័យយោគយល់ដល់យើង។ (ទំនុកដំកើង ១០៣:១០-១៤) ដូច្នេះ ចូរឲ្យយើងអធិស្ឋានសូមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ហើយចូរចាំថា អំណរជាផលផ្លែមួយនៃព្រះវិញ្ញាណដែលព្រះផ្ដល់ឲ្យ។ ព្រះវរបិតាសួគ៌ារបស់យើង ដែលពេញទៅដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់នឹងតបឆ្លើយការអធិស្ឋានបែបនេះ ហើយទ្រង់នឹងបណ្ដាលឲ្យយើងបំរើទ្រង់ដោយចិត្តអំណរ។—លូកា ១១:១៣
កាលណាគ្មានអំណរ
៦. បើយើងមិនមានអំណរក្នុងការបំរើព្រះទេ តើយើងគួរតែធ្វើយ៉ាងណា?
៦ បើសិនជាគ្មានអំណរក្នុងការបំរើរបស់យើងទេ ជាយថាហេតុ យើងអាចបាត់បង់នូវយតិភាពរបស់យើងក្នុងការបំរើព្រះយេហូវ៉ា ឬថែមទាំងមិនស្មោះត្រង់នឹងទ្រង់ទៀតផង។ ដូច្នេះ ជាការមានប្រាជ្ញា ដែលយើងត្រូវតែបន្ទាបខ្លួនពិនិត្យមើលបំណងចិត្តរបស់យើងដោយអធិស្ឋានទៅព្រះ ហើយត្រូវតែធ្វើការកែប្រែណាដែលចាំបាច់។ ដើម្បីឲ្យមានអំណរដែលព្រះប្រទានមកនោះ យើងត្រូវតែបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់និងឲ្យអស់អំពីចិត្ត ព្រលឹង និងគំនិតរបស់យើង។ (ម៉ាថាយ ២២:៣៧) យើងមិនត្រូវបំរើដោយកាន់អាកប្បកិរិយាប្រកួតប្រជែងនោះទេ ពីព្រោះប៉ុលបានសរសេរថា៖ «បើសិនជាយើងរស់ដោយនូវព្រះវិញ្ញាណ នោះត្រូវដើរដោយព្រះវិញ្ញាណដែរ កុំឲ្យយើងរាល់គ្នារកកេរ្ដិ៍ឈ្មោះដែលឥតប្រយោជន៍ ទាំងចាក់រុក ហើយឈ្នានីសគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ»។ (កាឡាទី ៥:២៥, ២៦) យើងច្បាស់ជាមិនមានអំណរពិតទេ បើសិនជាយើងបំរើដោយចង់បានប្រសើរជាងអ្នកឯទៀត ឬចង់បានតែការសរសើរនោះ។
៧. តើយើងអាចធ្វើឲ្យមានចិត្តអំណរឡើងវិញយ៉ាងដូចម្ដេចបាន?
៧ ជាការមានអំណរ ក្នុងការរស់នៅឲ្យស្របតាមការឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនរបស់យើងទៅព្រះយេហូវ៉ា។ កាលដែលយើងទើបតែបានឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនទៅព្រះ យើងខំខ្នះខ្នែងអនុវត្តតាមជីវភាពគ្រីស្ទាន។ យើងសិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយចូលរួមឆ្លើយនៅទីប្រជុំយ៉ាងទៀងទាត់។ (ហេព្រើរ ១០:២៤, ២៥) ការចូលរួមក្នុងកិច្ចការផ្សាយ ជាការធ្វើឲ្យយើងមានអំណរ។ ប៉ុន្តែ តើយ៉ាងម៉េចទៅ បើសិនជាអំណររបស់យើងបានសាបសូន្យទៅ? ការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ការមកប្រជុំ ការចូលរួមក្នុងកិច្ចការផ្សាយ—ពិតមែនហើយ គឺការចូលរួមក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃសាសនាគ្រីស្ទាន—គួរតែធ្វើឲ្យមានស្ថេរភាពខាងវិញ្ញាណក្នុងជីវិតរបស់យើង ហើយបង្កើតឲ្យមានឡើងវិញនូវសេចក្ដីស្រឡាញ់និងចិត្តអំណរដែលយើងធ្លាប់មានពីមុន។ (វិវរណៈ ២:៤) ដូច្នេះ យើងនឹងមិនដូចជាអ្នកខ្លះដែលមិនសូវមានអំណរ ហើយតែងតែត្រូវការជំនួយខាងវិញ្ញាណនោះទេ។ ពួកអ្នកចាស់ទុំមានចិត្តរីករាយនឹងជួយ តែជាបុគ្គលម្នាក់ៗ យើងត្រូវតែបំពេញភារៈនៃការឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនរបស់យើងដល់ព្រះ។ គ្មានអ្នកណាអាចធ្វើការនេះឲ្យយើងបានទេ។ ដូច្នេះ ចូរឲ្យគោលដៅរបស់យើងជាការអនុវត្តតាមទម្រង់ការធម្មតារបស់គ្រីស្ទាន ដើម្បីបំពេញភារៈនៃការឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនរបស់យើងដល់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយឲ្យមានអំណរពិត។
៨. ហេតុអ្វីក៏មនសិការជ្រះថ្លាសំខាន់ម្ល៉េះ បើយើងចង់ឲ្យមានអំណរនោះ?
៨ បើយើងចង់បានអំណរដែលជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ យើងត្រូវតែមានមនសិការជ្រះថ្លា។ ឲ្យតែស្តេចដាវីឌនៃអ៊ីស្រាអែលខំព្យាយាមបិទបាំងអំពើបាបរបស់ខ្លួន នោះទ្រង់នៅតែមានទុក្ខដដែល។ តាមការពិត សំណើមនៃព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ហាក់បីដូចជាបានស្ងួតទៅ ហើយទ្រង់អាចទៅជាឈឺ។ តែទ្រង់បានធូរស្បើយឡើងវិញ កាលដែលទ្រង់បានប្រែចិត្តនិងបានសារភាព! (ទំនុកដំកើង ៣២:១-៥) យើងមិនអាចមានអំណរបានទេ បើសិនជាយើងកំពុងតែលាក់អំពើបាបដ៏ធ្ងន់ណាមួយនោះ។ ការនេះអាចបណ្ដាលឲ្យយើងរស់នៅដោយទុក្ខព្រួយ។ នេះពិតជាមិនមែនជារបៀបដែលយើងអាចទទួលអំណរនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ការសារភាពនិងការប្រែចិត្តនាំឲ្យមានការធូរស្បើយ ហើយនឹងអាចធ្វើឲ្យមានអំណរឡើងវិញផង។—សុភាសិត ២៨:១៣
ការរង់ចាំដោយអំណរ
៩, ១០. (ក) តើលោកអ័ប្រាហាំបានទទួលកិច្ចសន្យាអ្វី ប៉ុន្តែតើជំនឿនិងអំណររបស់គាត់ត្រូវបានសាកល្បងយ៉ាងណា? (ខ) តើយើងអាចទទួលប្រយោជន៍យ៉ាងណា ពីគំរូរបស់លោកអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុប?
៩ កាលដែលយើងទើបតែរៀនអំពីគោលបំណងរបស់ព្រះ យើងមានអំណរជាអនេក ប៉ុន្តែក្រោយពីបាននៅក្នុងសេចក្ដីពិតជាច្រើនឆ្នាំមក យើងពិបាករក្សាឲ្យមានអំណរនោះណាស់។ ករណីនៃលោកអ័ប្រាហាំអាចជួយពន្យល់អំពីរឿងនេះ។ បន្ទាប់ពីគាត់បំរុងនឹងធ្វើយញ្ញបូជាកូនរបស់គាត់អ៊ីសាកតាមបញ្ជារបស់ព្រះ ទេវតាម្នាក់បានថ្លែងសារនេះថា៖ «អញបានស្បថដោយនាមរបស់អញ ព្រោះឯងបានធ្វើដូច្នេះ គឺដែលមិនបានសំចៃទុកនូវកូនឯងតែ១នេះ នោះអញនឹងឲ្យពរដល់ឯង ហើយនឹងចំរើនពូជឯងឲ្យមានគ្នាសន្ធឹកដូចផ្កាយនៅលើមេឃ ហើយដូចខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ ពូជឯងនឹងបានគ្រប់គ្រងលើទ្វារក្រុងនៃពួកខ្មាំងសត្រូវ គ្រប់ទាំងសាសន៍នៅផែនដីនឹងបានពរដោយសារពូជឯង ពីព្រោះឯងបានស្ដាប់តាមពាក្យអញ»។ (លោកុប្បត្តិ ២២:១៥-១៨) អ័ប្រាហាំច្បាស់ជាមានអំណរយ៉ាងក្រៃលែងចំពោះកិច្ចសន្យានេះ។
១០ លោកអ័ប្រាហាំប្រហែលជាសង្ឃឹមថា អ៊ីសាកជា«ពូជ»ដែលប្រសិទ្ធិពរដែលបានសន្យាមកនឹងកើតចេញពីនោះ។ ប៉ុន្តែ ជាច្រើនឆ្នាំបានកន្លងទៅ ដោយគ្មានអ្វីបានសម្រេចតាមរយៈអ៊ីសាកសោះ ហើយការនោះប្រហែលជាបានសាកល្បងដល់ជំនឿនិងអំណររបស់លោកអ័ប្រាហាំនិងគ្រួសាររបស់គាត់ហើយ។ ព្រះបានបញ្ជាក់កិច្ចសន្យានោះដល់អ៊ីសាក ហើយក្រោយមកដល់កូនរបស់គាត់យ៉ាកុប ដោយបានធ្វើឲ្យពួកគេដឹងជាប្រាកដថា ការមកដល់នៃពូជនោះគឺនៅអនាគតនៅឡើយ ហើយការនេះបានជួយពួកគេឲ្យរក្សាជំនឿនិងអំណររបស់គេ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ លោកអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុបបានទទួលមរណភាពទៅ ដោយមិនបានឃើញការសម្រេចនៃកិច្ចសន្យារបស់ព្រះចំពោះពួកគេទេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនមែនជាអ្នកបំរើព្រះយេហូវ៉ាដែលគ្មានអំណរនោះទេ។ (ហេព្រើរ ១១:១៣) យើងក៏អាចបំរើព្រះយេហូវ៉ាតទៅទៀតដោយមានជំនឿនិងអំណរដែរ ក្នុងកាលដែលយើងកំពុងតែរង់ចាំការបំពេញកិច្ចសន្យារបស់ទ្រង់។
អំណរទោះបីជាមានការបៀតបៀន
១១. ហេតុអ្វីក៏យើងអាចមានអំណរ ទោះបីជាមានការបៀតបៀនក្ដី?
១១ ជាអ្នកបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ា យើងអាចបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរ ទោះបីជាយើងរងទុក្ខការបៀតបៀនក្ដី។ ព្រះយេស៊ូប្រកាសថា សប្បាយហើយ អស់អ្នកណាដែលត្រូវបានរងទុក្ខបៀតបៀនដោយសារទ្រង់ ហើយសាវ័កពេត្រុសបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អរសប្បាយវិញ ដោយព្រោះមានចំណែកក្នុងការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានត្រេកអររីករាយជាខ្លាំង ក្នុងកាលដែលសិរីល្អទ្រង់លេចមក។ បើសិនជាគេតិះដៀលអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះព្រះគ្រីស្ទ នោះមានពរហើយ ពីព្រោះព្រះវិញ្ញាណដ៏មានសិរីល្អ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ទ្រង់សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នាហើយ»។ (ពេត្រុសទី១ ៤:១៣, ១៤; ម៉ាថាយ ៥:១១, ១២) បើសិនជាអ្នកកំពុងតែរងទុក្ខការបៀតបៀននិងសេចក្ដីទុក្ខវេទនាដោយសារតែសេចក្ដីសុចរិត នោះអ្នកនឹងមានព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះយេហូវ៉ានិងការយល់ព្រមពីទ្រង់ ហើយនេះនឹងប្រាកដជាធ្វើឲ្យអ្នកមានអំណរជាមិនខាន!
១២. (ក) ហេតុអ្វីក៏យើងអាចស៊ូទ្រាំដោយអំណរនឹងការសាកល្បងជំនឿ? (ខ) តើមេរៀនសំខាន់អ្វី ដែលយើងអាចរៀនពីករណីនៃជនលេវីម្នាក់ដែលបានធ្វើនិរទេសនោះ?
១២ យើងអាចស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បងនៃជំនឿរបស់យើងដោយអំណរ ពីព្រោះព្រះជាទីជ្រកកោនរបស់យើង។ ការនេះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់នៅទំនុកដំកើង ៤២ និង ៤៣។ ជនលេវីម្នាក់បានធ្វើនិរទេសដោយសារហេតុអ្វីមួយ។ គាត់នឹកអាល័យដល់ការថ្វាយបង្គំនៅឯទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះដល់ម្ល៉េះ ដែលគាត់មានអារម្មណ៍ដូចជាក្ដាន់ញីស្រេកទឹក ដែលដង្ហក់រកទឹកនៅតំបន់ហួតហែងហើយល្ហល្ហេវ។ គាត់«ស្រេក» ឬចង់បានយ៉ាងខ្លាំងនូវព្រះយេហូវ៉ានិងឯកសិទ្ធិនៃការថ្វាយបង្គំព្រះនៅឯទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។ (ទំនុកដំកើង ៤២:១, ២) ការធ្វើនិរទេសរបស់ជនលេវីនេះគួរតែជំរុញយើងឲ្យបង្ហាញកតញ្ញូធម៌ចំពោះការចូលរួមដែលយើងមានជាមួយប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ បើសិនជាស្ថានការណ៍ដូចជាការជាប់ឃុំឃាំងដោយសារការបៀតបៀន បានបង្ការយើងជាបណ្ដោះអាសន្ន ពីការចូលរួមជាមួយបងប្អូនយើង ចូរឲ្យយើងសញ្ជឹងគិតដល់អំណរពីអតីតកាល ដែលធ្លាប់មានជាមួយគ្នាក្នុងកិច្ចបំរើបរិសុទ្ធ ហើយចូរអធិស្ឋានសូមសេចក្ដីអត់ទ្រាំក្នុងកាលដែលយើង«សង្ឃឹមដល់ព្រះ» ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងមានសកម្មភាពជាទៀងទាត់ឡើងវិញ ជាមួយពួកអ្នកថ្វាយបង្គំរបស់ទ្រង់។—ទំនុកដំកើង ៤២:៤, ៥, ១១; ៤៣:៣-៥
‹បំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយសេចក្ដីរីករាយ›
១៣. តើទំនុកដំកើង ១០០:១, ២ បានបង្ហាញយ៉ាងណា ថាអំណរជាលក្ខណៈពិសេសនៃកិច្ចបំរើព្រះរបស់យើង?
១៣ អំណរជាលក្ខណៈពិសេសនៃកិច្ចបំរើព្រះរបស់យើង។ នេះបានបង្ហាញមកនៅក្នុងទំនុកច្រៀងនៃការអរព្រះគុណមួយ ដែលអ្នកតែងបទទំនុកដំកើងបានច្រៀងថា៖ «ម្នាល បណ្ដាជននៅផែនដីអើយ ចូរឡើងសំឡេងដោយអំណរថ្វាយព្រះយេហូវ៉ា ចូរគោរពប្រតិបត្ដិដល់ព្រះយេហូវ៉ា ដោយអរសប្បាយ ឲ្យចូលមកនៅចំពោះទ្រង់ ដោយច្រៀងចំរៀងចុះ»។ (ទំនុកដំកើង ១០០:១, ២) ព្រះយេហូវ៉ាជា‹ព្រះដ៏សប្បាយ› ហើយទ្រង់មានព្រះទ័យចង់ឲ្យពួកអ្នកបំរើរបស់ទ្រង់មានអំណរក្នុងការបំពេញភារៈនៃការឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនរបស់គេទៅទ្រង់។ (ធីម៉ូថេទី១ ១:១១) មនុស្សគ្រប់សាសន៍គួរតែលើកដំកើងព្រះយេហូវ៉ា ហើយពាក្យសរសើររបស់យើងគួរតែខ្លាំងដូចជា‹សម្រែកជយោ›នៃពួកកងទ័ពដែលឈ្នះ។ ដោយព្រោះតែកិច្ចបំរើព្រះជាការត្រជាក់ត្រជុំ នេះគួរតែមានសេចក្ដីរីករាយដែរ។ ដូច្នេះហើយបានជាអ្នកតែងបទទំនុកដំកើងបានជំរុញមនុស្សឲ្យចូលមកក្នុងវត្តមានរបស់ព្រះ‹ដោយច្រៀងយ៉ាងរីករាយ›។
១៤, ១៥. តើទំនុកដំកើង ១០០:៣-៥ មានការអនុវត្តន៍យ៉ាងណាចំពោះប្រជារាស្ត្រដែលមានអំណរនៃព្រះយេហូវ៉ានៅសព្វថ្ងៃនេះ?
១៤ អ្នកតែងបទទំនុកដំកើងបានបន្ថែមទៀតថា៖ «ត្រូវឲ្យដឹង[ទទួលស្គាល់]ថា ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាព្រះ គឺទ្រង់ដែលបានបង្កើតយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំជារបស់ផងទ្រង់ យើងខ្ញុំជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយជាហ្វូងចៀមនៅទីគង្វាលរបស់ទ្រង់»។ (ទំនុកដំកើង ១០០:៣) ដោយព្រោះតែព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកបង្កើតយើង ទ្រង់ជាម្ចាស់យើង ដូចជាអ្នកគង្វាលជាម្ចាស់នៃចៀមរបស់គាត់ដែរ។ ព្រះយេហូវ៉ាថែរក្សាយើងបានយ៉ាងល្អ ដែលយើងសរសើរទ្រង់ដោយចិត្តដឹងគុណ។ (ទំនុកដំកើង ២៣) ចំពោះព្រះយេហូវ៉ា អ្នកតែងបទទំនុកដំកើងក៏បានច្រៀងទៀតថា៖ «ចូរនាំគ្នាចូលតាមទ្វារទ្រង់ ដោយពោលពាក្យអរព្រះគុណ ហើយចូលទៅក្នុងទីលានទ្រង់ ដោយបទសរសើរ ចូរអរព្រះគុណដល់ទ្រង់ ហើយសរសើរព្រះនាមទ្រង់ចុះ។ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ល្អ សេចក្ដីសប្បុរសនៃទ្រង់ស្ថិតស្ថេរនៅជានិច្ច ហើយសេចក្ដីស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់ ក៏នៅអស់ទាំងដំណមនុស្សតទៅ»។—ទំនុកដំកើង ១០០:៤, ៥
១៥ នៅសព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សដែលមានអំណរពីគ្រប់សាសន៍កំពុងតែនាំគ្នាចូលទៅក្នុងទីលាននៃទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដើម្បីថ្វាយពាក្យអរព្រះគុណនិងពាក្យសរសើរ។ យើងមានចិត្តអំណរក្នុងការប្រទានពរដល់ព្រះនាមនៃព្រះដោយនិយាយល្អៗអំពីព្រះយេហូវ៉ា ហើយគុណសម្បត្ដិល្អៗរបស់ទ្រង់ជំរុញយើងឲ្យសរសើរទ្រង់។ ទ្រង់គឺល្អទាំងអស់ ហើយសេចក្ដីសប្បុរសដ៏ស្មោះរបស់ទ្រង់ ឬសេចក្ដីមេត្ដាករុណាដល់ពួកអ្នកបំរើរបស់ទ្រង់ គឺអាចទុកចិត្តបានជានិច្ច ដ្បិតនេះនឹងមានជារៀងដរាបទៅ។ ព្រះយេហូវ៉ាស្មោះត្រង់ក្នុងការបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់ពួកអ្នកដែលធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ពី«អស់ទាំងដំណមនុស្សតទៅ»។ (រ៉ូម ៨:៣៨, ៣៩) ម្ល៉ោះហើយបានជាយើងមានមូលហេតុល្អក្នុងការ‹បំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយសេចក្ដីរីករាយ›។
ចូរសប្បាយរីករាយក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់អ្នក
១៦. តើពួកជនគ្រីស្ទានអាចសប្បាយរីករាយនឹងសេចក្ដីសង្ឃឹមនិងអនាគតអ្វី?
១៦ ប៉ុលបានសរសេរថា៖ «ចូរអរសប្បាយ ដោយមានសង្ឃឹម»។ (រ៉ូម ១២:១២) ពួកអ្នកកាន់តាមដែលត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងនៃព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ សប្បាយរីករាយនឹងសេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏រុងរឿងនៃជីវិតអមតៈនៅស្ថានសួគ៌ ដែលព្រះបានផ្ដល់ឲ្យពួកគេតាមរយៈព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់។ (រ៉ូម ៨:១៦, ១៧; ភីលីព ៣:២០, ២១) ពួកជនគ្រីស្ទានដែលមានសេចក្ដីសង្ឃឹមចំពោះជីវិតជាអនន្តក្នុងទីមនោរម្យនៅលើផែនដី ក៏មានទីសំអាងសំរាប់ការសប្បាយរីករាយដែរ។ (លូកា ២៣:៤៣) ពួកអ្នកបំរើដ៏ស្មោះត្រង់ទាំងអស់នៃព្រះយេហូវ៉ា មានមូលហេតុនឹងសប្បាយរីករាយក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹមនៃព្រះរាជាណាចក្រ ពីព្រោះពួកគេនឹងមានចំណែកក្នុងរដ្ឋាភិបាលសួគ៌ា ឬរស់នៅក្នុងវិស័យផែនដីនេះ។ នេះជាប្រសិទ្ធិពរដែលធ្វើឲ្យសប្បាយរីករាយម្ល៉េះហ្ន៎!—ម៉ាថាយ ៦:៩, ១០; រ៉ូម ៨:១៨-២១
១៧, ១៨. (ក) តើអ្វីបានទាយមកនៅអេសាយ ២៥:៦-៨? (ខ) តើទំនាយនៅអេសាយនេះបានសម្រេចយ៉ាងណានៅសព្វថ្ងៃនេះ ហើយយ៉ាងណាដែរនៅអនាគត?
១៧ លោកអេសាយក៏បានទាយអំពីអនាគតដ៏សប្បាយរីករាយសំរាប់មនុស្សជាតិដែលគោរពព្រះដែរ។ គាត់បានសរសេរថា៖ «នៅលើភ្នំនេះ ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ ទ្រង់នឹងចាត់ចែងជប់លៀងដល់គ្រប់ទាំងសាសន៍ ដោយម្ហូបមានឱជារសយ៉ាងវិសេស នឹងស្រាទំពាងបាយជូរសរាំង ជាម្ហូបយ៉ាងវិសេសដោយខួរឆ្អឹងជោក ហើយនឹងស្រាទំពាំងបាយជូរសំរាំងយ៉ាងល្អ។ នៅលើភ្នំនោះ ទ្រង់នឹងបំផ្លាញស្បៃដែលបាំងមុខគ្រប់ទាំងសាសន៍ ព្រមទាំងគំរបដែលគ្របលើជនជាតិទាំងប៉ុន្មានផង។ ទ្រង់នឹងបំផ្លាញសេចក្ដីស្លាប់ឲ្យសូន្យបាត់ទៅជាដរាប នោះព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា ទ្រង់នឹងជូតទឹកភ្នែកពីមុខមនុស្សទាំងអស់ ហើយទ្រង់នឹងដកសេចក្ដីត្មះតិះដៀលចំពោះរាស្ត្រទ្រង់ ពីផែនដីទាំងមូលចេញ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានមានបន្ទូលដូច្នេះហើយ»។—អេសាយ ២៥:៦-៩
១៨ ការជប់លៀងខាងវិញ្ញាណដែលយើងជាអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះយេហូវ៉ាចូលរួមនៅសព្វថ្ងៃនេះ គឺជាការជប់លៀងដ៏សប្បាយរីករាយពិតមែន។ តាមការពិត អំណររបស់យើងមានហូរហៀរ កាលដែលយើងបំរើព្រះយ៉ាងខ្នះខ្នែង ហើយរងចាំយ៉ាងរំភើបនូវការជប់លៀងនៃរបស់ល្អៗដែលទ្រង់បានសន្យាមកសំរាប់ពិភពលោកថ្មី។ (ពេត្រុសទី២ ៣:១៣) ទៅលើមូលដ្ឋាននៃយញ្ញបូជារបស់ព្រះយេស៊ូ ព្រះយេហូវ៉ានឹងបំបាត់«គំរប»ដែលគ្របដណ្ដប់លើមនុស្សលោក ដោយព្រោះតែអំពើបាបរបស់អ័ដាម។ នៅពេលដែលព្រះបំបាត់ចោលអំពើបាបនិងសេចក្ដីស្លាប់ទៅ នោះនឹងមានអំណរយ៉ាងណាទៅហ្ន៎! ជាការដ៏សប្បាយរីករាយយ៉ាងណាទៅហ្ន៎ ពេលទទួលស្វាគមន៍ពួកអ្នកស្ងួនភ្ងាដែលបានរស់ឡើងវិញ ពេលលែងឃើញមានទឹកភ្នែកទៀត ហើយពេលរស់នៅលើផែនដីមនោរម្យ ជាកន្លែងដែលប្រជារាស្ត្រនៃព្រះយេហូវ៉ានឹងលែងមានសេចក្ដីបន្ទោសទៀត គឺមានតែចម្លើយសំរាប់ព្រះយេហូវ៉ាចំពោះអារក្សសាតាំង ជាមេតិះដៀល!—សុភាសិត ២៧:១១
១៩. ជាស្មរបន្ទាល់របស់ទ្រង់ តើយើងគួរតែមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ចំពោះអនាគតដែលព្រះយេហូវ៉ាបានដាក់នៅពីមុខយើង?
១៩ តើនេះមិនធ្វើឲ្យលោកអ្នកពេញទៅដោយអំណរនិងកតញ្ញូធម៌ទេឬ ដោយដឹងអំពីអ្វីៗដែលព្រះយេហូវ៉ានឹងធ្វើសំរាប់ពួកអ្នកបំរើរបស់ទ្រង់នោះ? ពិតមែនហើយ អនាគតដ៏រុងរឿងបែបនេះមុខជាធ្វើឲ្យយើងមានអំណរមែន! ម្យ៉ាងវិញទៀត សេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏រុងរឿងរបស់យើងនឹងធ្វើឲ្យយើងបែរទៅរកព្រះដែលសប្បាយ ប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសប្បុរស ដោយមានអារម្មណ៍ដូចនេះ៖ «មើល! នេះគឺជាព្រះនៃយើងរាល់គ្នា យើងបានរង់ចាំទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងជួយសង្គ្រោះយើង នេះគឺជាព្រះយេហូវ៉ាហើយ យើងបានរង់ចាំទ្រង់ យើងនឹងមានចិត្តរីករាយ ហើយត្រេកអរ ដោយសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់»។ (អេសាយ ២៥:៩) ដោយដាក់សេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏អស្ចារ្យរបស់យើងនៅជាប់ក្នុងគំនិត ចូរឲ្យយើងខំប្រឹងខ្នះខ្នែងបំរើព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តអំណរចុះ។
តើអ្នកនឹងឆ្លើយយ៉ាងណា?
◻ តើយើងអាចបំរើព្រះយេហូវ៉ា«ដោយចិត្តអំណរ»យ៉ាងដូចម្ដេចបាន?
◻ តើយើងអាចធ្វើយ៉ាងណា បើយើងមិនមានអំណរក្នុងការបំរើព្រះ?
◻ ហេតុអ្វីក៏ប្រជារាស្ត្រនៃព្រះយេហូវ៉ាអាចមានអំណរ ទោះបីមានការបៀតបៀនក្ដី?
◻ តើមានមូលហេតុណាខ្លះដែលធ្វើឲ្យយើងសប្បាយរីករាយក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់យើង?
[រូបភាពនៅទំព័រ២៩]
ការចូលរួមក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតគ្រីស្ទាននឹងចំរើនអំណររបស់យើង