«ព្រះទ្រង់បានចេញថ្លៃលោះអ្នករាល់គ្នា»
«ព្រះទ្រង់បានចេញថ្លៃលោះអ្នករាល់គ្នាហើយ។ ដូច្នេះ ចូរដំកើងព្រះ[ចុះ]!»។—កូរិនថូសទី១ ៦:២០
១, ២. (ក) ក្នុងក្រិត្យវិន័យម៉ូសេ តើម្ចាស់ត្រូវប្រព្រឹត្តយ៉ាងណាលើបាវបំរើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល? (ខ) បើបាវបំរើស្រឡាញ់ម្ចាស់ខ្លួន តើគាត់អាចសម្រេចធ្វើអ្វី?
វចនានុក្រមមួយខាងព្រះគម្ពីរចែងថា៖ «នៅសម័យបុរាណ ការប្រើទាសាទាសីជាការធម្មតាដែលមានជាទូទៅ»។ (Holman Illustrated Bible Dictionary) វចនានុក្រមនោះចែងទៀតថា៖ «សេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកសាសន៍អេស៊ីប ក្រិចនិងរ៉ូមមានមូលដ្ឋានលើការប្រើប្រាស់ទាសករ។ នៅសតវត្សរ៍ទីមួយគ្រីស្ទសករាជ មនុស្សមួយភាគបីនៅប្រទេសអ៊ីតាលី និងមនុស្សមួយភាគប្រាំនៅប្រទេសឯទៀតជាទាសករ»។
២ ទោះបើមានទាសាទាសីនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលពីសម័យបុរាណក្ដី ក្រិត្យវិន័យម៉ូសេមានមាត្រាដែលការពារពួកខ្ញុំបំរើសាសន៍ហេព្រើរ។ ជាឧទាហរណ៍ ច្បាប់វិន័យបានកំណត់ថា មនុស្សជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចធ្វើជាខ្ញុំបំរើតែប្រាំមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ បាវបំរើនោះមានសិទ្ធិ«ចេញទៅទទេឥតសងអ្វីឡើយ»។ ប៉ុន្តែ ច្បាប់ដែលទាក់ទិននឹងរបៀបប្រព្រឹត្តលើបាវបំរើនោះ ប្រកបដោយភាពយុត្ដិធម៌និងមេត្ដាករុណាដល់ម្ល៉េះ បានជាក្រិត្យវិន័យម៉ូសេបើកឱកាសឲ្យបាវធ្វើដូចតទៅថា៖ «បើបាវនោះនិយាយថា ខ្ញុំស្រឡាញ់ចៅហ្វាយខ្ញុំ នឹងប្រពន្ធកូនខ្ញុំណាស់ ខ្ញុំមិនចង់ចេញទៅទេ នោះចៅហ្វាយត្រូវនាំវាទៅឯចំពោះព្រះ រួចត្រូវនាំទៅឯទ្វារ ឬបង្គោលទ្វារណាក្ដី ហើយយកដែកចោះមកចោះត្រចៀកវា ដូច្នេះបាវនោះនឹងត្រូវនៅបំរើចៅហ្វាយជាដរាបទៅ»។—និក្ខមនំ ២១:២-៦; លេវីវិន័យ ២៥:៤២, ៤៣; ចោទិយកថា ១៥:១២-១៨
៣. (ក) តើពួកគ្រីស្ទាននៅសតវត្សរ៍ទីមួយបានសុខចិត្តធ្វើជាបាវបំរើបែបណា? (ខ) តើអ្វីជំរុញឲ្យយើងបំរើព្រះ?
៣ មាត្រាច្បាប់ដែលបើកឱកាសឲ្យមនុស្សធ្វើជាខ្ញុំបំរើស្ម័គ្រពីចិត្តនោះ បង្ហាញឲ្យឃើញទុកជាមុនអំពីទាសភាពរបស់គ្រីស្ទានពិត។ ជាឧទាហរណ៍ ប៉ុល យ៉ាកុប ពេត្រុសនិងយូដាសដែលបានរួមចំណែកជាអ្នកសរសេរព្រះគម្ពីរ បានសម្គាល់ខ្លួនជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ានិងព្រះគ្រីស្ទ។ (ទីតុស ១:១; យ៉ាកុប ១:១; ពេត្រុសទី២ ១:១; យូដាស ១) ប៉ុលបានរំឭកបងប្អូនគ្រីស្ទាននៅទីក្រុងថែស្សាឡូនីចថាពួកគេបាន«លះបង់ព្រះក្លែងក្លាយ បែរមករកព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីគោរពបំរើព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់ និង ជាព្រះដ៏ពិតប្រាកដ»។ (ថេស្សាឡូនិកទី១ [ថែស្សាឡូនីចទី១] ១:៩, ខ.ស.) តើអ្វីបានជំរុញឲ្យគ្រីស្ទានទាំងនោះធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះយ៉ាងស្ម័គ្រពីចិត្ត? សូមគិតទៅមើល ក្នុងករណីបាវជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលបានលះបង់សេរីភាពដោយខ្លួនឯងនោះ តើអ្វីបានជំរុញឲ្យគាត់ធ្វើដូច្នេះ? គឺសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះម្ចាស់ខ្លួន មែនទេ? ការធ្វើជាបាវបំរើគ្រីស្ទានក៏មានមូលដ្ឋានលើសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះដែរ។ ពេលដែលយើងចាប់ផ្ដើមស្គាល់និងស្រឡាញ់ព្រះដែលជាព្រះពិតនិងមានព្រះជន្មរស់ នោះចិត្តយើងជំរុញឲ្យបំរើទ្រង់«អស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹង»។ (ចោទិយកថា ១០:១២, ១៣) ក៏ប៉ុន្តែ តើការធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ានិងព្រះគ្រីស្ទរួមបញ្ចូលអ្វីខ្លះ? តើនេះមានឥទ្ធិពលអ្វីលើជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង?
«ចូរធ្វើទាំងអស់សំរាប់ចំរើនសិរីល្អដល់ព្រះចុះ!»
៤. តើយើងក្លាយជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ានិងព្រះគ្រីស្ទដោយរបៀបណា?
៤ ពាក្យទាសាទាសីឬបាវបំរើបានត្រូវបកស្រាយថា «ជាមនុស្សដែលជាកម្មសិទ្ធិតាមច្បាប់របស់អ្នកឯទៀត ហើយត្រូវស្ដាប់បង្គាប់អ្នកនោះទាំងស្រុង»។ យើងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិតាមច្បាប់របស់ព្រះយេហូវ៉ាពេលដែលយើងឧទ្ទិសថ្វាយជីវិតខ្លួនចំពោះទ្រង់ហើយទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ សាវ័កប៉ុលពន្យល់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជារបស់ផងខ្លួនទេ ដ្បិតព្រះទ្រង់បានចេញថ្លៃលោះអ្នករាល់គ្នាហើយ»។ (កូរិនថូសទី១ ៦:១៩, ២០) ថ្លៃលោះនោះជាយញ្ញបូជារបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ ហើយព្រះយេហូវ៉ាទទួលយើងជាអ្នកបំរើទ្រង់ដោយផ្អែកលើយញ្ញបូជានោះ មិនថាយើងជាគ្រីស្ទានចាក់ប្រេងតាំងឬគូកនរបស់ពួកគាត់ដែលមានសេចក្ដីសង្ឃឹមរស់នៅលើផែនដីក្ដី។ (អេភេសូរ ១:៧; ២:១៣; វិវរណៈ ៥:៩) បើដូច្នេះ «យើងក៏ជារបស់ផងព្រះ»តាំងពីពេលដែលយើងទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ (រ៉ូម ១៤:៨) ដោយសារយើងបានត្រូវលោះឬទិញដោយលោហិតដ៏វិសេសរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ នោះយើងក៏ក្លាយជាបាវបំរើរបស់ទ្រង់ដែរ ហើយមានភារកិច្ចធ្វើតាមបង្គាប់ទ្រង់។—ពេត្រុសទី១ ១:១៨, ១៩
៥. ក្នុងនាមជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ា តើយើងមានកាតព្វកិច្ចសំខាន់ចំបងអ្វី? ហើយតើយើងអាចបំពេញកាតព្វកិច្ចនោះដោយរបៀបណា?
៥ ទាសាទាសីឬបាវបំរើត្រូវស្ដាប់បង្គាប់ម្ចាស់ខ្លួន។ យើងសុខចិត្តធ្វើជាបាវបំរើដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះម្ចាស់យើងបានជំរុញឲ្យយើងធ្វើដូច្នេះ។ យ៉ូហានទី១ ៥:៣ ចែងថា៖ «នេះហើយជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់ព្រះ គឺឲ្យយើងកាន់តាមអស់ទាំងបញ្ញត្តរបស់ទ្រង់ ឯបញ្ញត្តទ្រង់នោះមិនមែនជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ទេ»។ បើដូច្នេះ ពេលដែលយើងស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ នេះជាទីសំអាងថា យើងស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយចង់ចុះចូលចំពោះទ្រង់។ ទង្វើទាំងឡាយរបស់យើងត្រូវសបញ្ជាក់នូវទស្សនៈនេះ។ ប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទោះបើស៊ី ឬផឹក ឬធ្វើការអ្វីក៏ដោយ នោះចូរធ្វើទាំងអស់សំរាប់ចំរើនសិរីល្អដល់ព្រះចុះ!»។ (កូរិនថូសទី១ ១០:៣១) របៀបរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង សូម្បីតែក្នុងការដ៏តូចតាចក៏ដោយ ត្រូវបង្ហាញថាយើង«ខំប្រឹងបំរើព្រះ»។—រ៉ូម ១២:១១
៦. ដោយធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះ តើនេះមានអានុភាពអ្វីលើការសម្រេចចិត្តក្នុងជីវិតយើង? សូមពន្យល់ដោយលើកឧទាហរណ៍មួយ។
៦ ជាឧទាហរណ៍ ពេលដែលត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្ត យើងគួរយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដែលជាម្ចាស់របស់យើងនៅស្ថានសួគ៌។ (ម៉ាឡាគី ១:៦) ការសម្រេចចិត្តដ៏ពិបាកប្រហែលជាល្បងលថា តើយើងនឹងស្ដាប់បង្គាប់ព្រះឬយ៉ាងណា? តើយើងនឹងធ្វើតាមដំបូន្មានពីព្រះជាជាងធ្វើតាមចិត្តខ្លួន ដែលងាយ«បញ្ឆោត»យើង ហើយ«អាក្រក់ហួសល្បត់»ឬទេ? (យេរេមា ១៧:៩) បងស្រីមីលិសា ជាជនគ្រីស្ទាននៅលីវដែលទើបតែបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ស្រាប់តែបុរសម្នាក់ចាប់ផ្ដើមស្រឡាញ់គាត់។ បុរសនោះមើលទៅដូចជាមនុស្សល្អម្នាក់ ហើយកំពុងតែសិក្សាព្រះគម្ពីរជាមួយស្មរបន្ទាល់ព្រះយេហូវ៉ាដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកចាស់ទុំម្នាក់បាននិយាយជាមួយមីលិសាអំពីប្រយោជន៍ដែលមកពីការធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះយេហូវ៉ាដែលឲ្យរៀបការ«ឲ្យតែយកក្នុងព្រះអម្ចាស់»។ (កូរិនថូសទី១ ៧:៣៩; កូរិនថូសទី២ ៦:១៤) បងស្រីមីលិសា សារភាពថា៖ «គឺមិនស្រួលទេ ឲ្យខ្ញុំធ្វើតាមយោបល់នោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្ញុំបានឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនឲ្យធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះរួចហើយ នោះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថា ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមបង្គាប់ដ៏ជាក់ច្បាស់របស់ទ្រង់»។ ដោយគិតអំពីលទ្ធផលពីការសម្រេចនោះ មីលិសាប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំមានអំណរណាស់ដោយបានធ្វើតាមយោបល់នោះ ដ្បិតមិនយូរប៉ុន្មានក្រោយមក បុរសនោះបានឈប់សិក្សាព្រះគម្ពីរ។ បើខ្ញុំបានយកគាត់ជាគូខ្ញុំ ឥឡូវនេះខ្ញុំនឹងមានស្វាមីដែលមិនមានជំនឿដូចខ្ញុំទេ»។
៧, ៨. (ក) ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនគួរចង់បំពេញចិត្តមនុស្សហួសហេតុពេក? (ខ) សូមលើកឧទាហរណ៍មួយដើម្បីបង្ហាញនូវរបៀបយកឈ្នះការខ្លាចចំពោះមនុស្ស។
៧ ក្នុងនាមជាបាវបំរើរបស់ព្រះ យើងមិនត្រូវក្លាយជាបាវបំរើរបស់មនុស្សឡើយ។ (កូរិនថូសទី១ ៧:២៣) ពិតមែន យើងមិនចង់ឲ្យអ្នកដទៃស្អប់យើងទេ តែយើងគួរចងចាំថា បណ្ដាគ្រីស្ទានធ្វើតាមខ្នាតតម្រាដែលខុសឆ្ងាយពីខ្នាតតម្រារបស់លោកីយ៍។ ប៉ុលបានសួរថា៖ ‹តើខ្ញុំចង់បំពេញចិត្តមនុស្សឬអី?›។ គាត់បានសន្និដ្ឋានថា៖ «បើសិនជាខ្ញុំចង់បំពេញចិត្តមនុស្ស នោះខ្ញុំមិនមែនជាបាវបំរើរបស់ព្រះគ្រីស្ទទេ»។ (កាឡាទី ១:១០) យើងមិនត្រូវចុះចាញ់ភ្លាមពេលមានការបង្ខិតបង្ខំពីពួកម៉ាក ហើយក្លាយជាអ្នកដែលចង់តែបំពេញចិត្តមនុស្សទេ។ បើដូច្នេះ ពេលទទួលការបង្ខិតបង្ខំឲ្យចុះចូលតាមគំនិតអ្នកដទៃ តើយើងអាចធ្វើអ្វី?
៨ សូមពិចារណាគំរូរបស់ប្អូនស្រីអេលេណា ជាយុវតីគ្រីស្ទាននៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ។ នាងមានមិត្តរួមថ្នាក់ប៉ុន្មាននាក់ដែលជាអ្នកបរិច្ចាគឈាម។ មិត្តភក្ដិទាំងនោះក៏ដឹងថាអេលេណាជាស្មរបន្ទាល់ព្រះយេហូវ៉ាម្នាក់ដែលមិនព្រមបរិច្ចាគឈាមឬក៏ទទួលការចាក់បញ្ចូលឈាមឡើយ។ ពេលអេលេណាមានឱកាសពន្យល់អំពីទស្សនៈរបស់ខ្លួនដល់សិស្សទាំងឡាយក្នុងថ្នាក់នោះ នាងបានធ្វើអត្ថាធិប្បាយដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត។ អេលេណាប្រាប់ថា៖ «តាមពិត ខ្ញុំភ័យណាស់! ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរៀបចំយ៉ាងល្អ ហើយខ្ញុំនឹកមិនដល់ទេ ថាអាចមានលទ្ធផលល្អប៉ុននោះ។ សិស្សរួមថ្នាក់ជាច្រើនចាប់ផ្ដើមគោរពសិទ្ធិខ្ញុំ ហើយលោកគ្រូបានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ក៏ពេញចិត្តនឹងកិច្ចការរបស់យើងដែរ។ សំខាន់បំផុត ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដោយបានលើកតម្កើងព្រះនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយបានពន្យល់យ៉ាងច្បាស់នូវមូលហេតុដែលខ្ញុំមានជំនឿនេះតាមព្រះគម្ពីរ»។ (លោកុប្បត្តិ ៩:៣, ៤; កិច្ចការ ១៥:២៨, ២៩) ពិតមែនហើយ ជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ានិងព្រះគ្រីស្ទ យើងមានភាពខុសប្លែកពីលោកីយ៍។ យ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សជាច្រើនប្រហែលជានឹងគោរពសិទ្ធិយើងបើយើងហ៊ានតបឆ្លើយដើម្បីពន្យល់អំពីជំនឿរបស់យើងដោយចិត្តសុភាព។—ពេត្រុសទី១ ៣:១៥
៩. តើយើងរៀនអ្វីពីទេវតាដែលបានចុះមកជួបសាវ័កយ៉ូហាន?
៩ ការចងចាំជានិច្ចថាយើងជាបាវបំរើរបស់ព្រះ ក៏អាចជួយយើងរក្សាឲ្យមានចិត្តរាបទាប។ មានពេលមួយដែលសាវ័កយ៉ូហានឃើញចក្ខុនិមិត្តអស្ចារ្យអំពីក្រុងយេរូសាឡិមនៃស្ថានសួគ៌ ហើយមានចិត្តស្ងើចដល់ម្ល៉េះបានជាគាត់បានទំលាក់ខ្លួនហៀបនឹងថ្វាយបង្គំនៅទៀបជើងនៃទេវតាដែលជាអ្នកនាំបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ទេវតាបានប្រាប់យ៉ូហានថា៖ «កុំឲ្យធ្វើដូច្នេះឡើយ! ខ្ញុំក៏ជាបាវបំរើជាមួយនឹងអ្នកដែរ ហើយជាមួយនឹងពួកហោរា ជាបងប្អូនអ្នក នឹងពួកអ្នកដែលកាន់តាមព្រះបន្ទូលក្នុងគម្ពីរនេះផង។ ចូរថ្វាយបង្គំដល់ព្រះវិញចុះ!»។ (វិវរណៈ ២២:៨, ៩) ទេវតាមួយរូបនោះបានតាំងគំរូដ៏ល្អសំរាប់បាវបំរើទាំងឡាយរបស់ព្រះ! ទោះជាបងប្អូនគ្រីស្ទានខ្លះមានភារកិច្ចពិសេសក្នុងក្រុមជំនុំក្ដី ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា ដែលចង់ធ្វើជាធំ នោះនឹងត្រូវធ្វើជាអ្នកបំរើដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ ហើយអ្នកណាក្នុងពួកអ្នក ដែលចង់បានជាលេខ១ អ្នកនោះត្រូវធ្វើជាបាវដល់អ្នករាល់គ្នាវិញដែរ»។ (ម៉ាថាយ ២០:២៦, ២៧) ក្នុងនាមជាអ្នកធ្វើតាមព្រះយេស៊ូ យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែជាបាវបំរើ។
«យើងបានធ្វើត្រឹមតែការដែលយើងត្រូវធ្វើប៉ុណ្ណោះ»
១០. សូមលើកឧទាហរណ៍ខ្លះៗពីព្រះគម្ពីរ ដែលបង្ហាញថាអ្នកបំរើស្មោះភក្ដីរបស់ព្រះមិនតែងតែមានអារម្មណ៍ស្រួលក្នុងការធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។
១០ ការធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះមិនតែងតែស្រួលទេ សំរាប់មនុស្សជាតិដែលមិនគ្រប់ល័ក្ខណ៍។ ព្យាការីម៉ូសេមានចិត្តស្ទាក់ស្ទើរហើយមិនចង់ស្ដាប់បង្គាប់ព្រះយេហូវ៉ាពេលដែលទ្រង់សូមឲ្យគាត់ទៅនាំកូនចៅអ៊ីស្រាអែលចេញពីទាសភាពនៅស្រុកអេស៊ីប។ (និក្ខមនំ ៣:១០, ១១; ៤:១, ១០) ពេលដែលលោកយ៉ូណាសបានទទួលបេសកកម្មប្រកាសសារពីសេចក្ដីជំនុំជំរះទៅកាន់ពួកអ្នកនៅទីក្រុងនីនីវេ នោះគាត់«ក្រោកឡើង រត់ទៅឯក្រុងតើស៊ីសវិញ ដើម្បីឲ្យរួចពីព្រះភក្ដ្រនៃព្រះយេហូវ៉ា»។ (យ៉ូណាស ១:២, ៣) លោកបារូកដែលធ្វើជាលេខារបស់ព្យាការីយេរេមាបានត្អូញត្អែរថា ខ្លួនល្វើយនិងនឿយហត់ហើយ។ (យេរេមា ៤៥:២, ៣) តើយើងគួរធ្វើយ៉ាងណា ពេលដែលចំណងចំណូលចិត្តរបស់យើងមិនស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ? ព្រះយេស៊ូបានរៀបរាប់រឿងប្រៀបប្រដូចមួយដែលអាចជួយឆ្លើយសំនួរនេះបាន។
១១, ១២. (ក) សូមរៀបរាប់ដោយសង្ខេបនូវរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះយេស៊ូនៅលូកា ១៧:៧-១០។ (ខ) តើយើងទាញមេរៀនអ្វីពីរឿងប្រៀបប្រដូចនោះរបស់ព្រះយេស៊ូ?
១១ ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលអំពីបាវបំរើម្នាក់ដែលមើលថែរក្សាហ្វូងចៀមរបស់ម្ចាស់នៅឯវាលអស់មួយថ្ងៃហើយ។ ពេលដែលបាវនោះត្រឡប់មកផ្ទះយ៉ាងអស់កម្លាំងដោយបានធ្វើការនឿយហត់អស់១២ម៉ោងរួចហើយ នោះម្ចាស់មិនបានអញ្ជើញបាវឲ្យមកអង្គុយបរិភោគអាហារឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ម្ចាស់នោះនិយាយថា៖ «ចូររៀបចំអាហារឲ្យអញ រួចក្រវាត់ខ្លួនមកបំរើអញដែលកំពុងតែស៊ី រួចសឹមឯងស៊ីជាក្រោយចុះ!»។ បាវបំរើនោះអាចធ្វើអ្វីៗសំរាប់ប្រយោជន៍ខ្លួនឯងបាន លុះតែបានបំរើម្ចាស់ជាមុនសិន។ ព្រះយេស៊ូបានបញ្ចប់រឿងប្រៀបប្រដូចនោះដោយពន្យល់ថា៖ «ឯអ្នករាល់គ្នា ក៏ដូច្នោះដែរ កាលណាអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើតាមបង្គាប់គ្រប់ជំពូកហើយ នោះត្រូវរាប់ថា៖ ‹យើងជាបាវបំរើឥតកំរៃដល់ម្ចាស់ទេ ដ្បិតយើងបានធ្វើត្រឹមតែការដែលយើងត្រូវធ្វើប៉ុណ្ណោះ›»។—លូកា ១៧:៧-១០
១២ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលប្រាប់រឿងប្រៀបប្រដូចនេះ មិនមែនចង់បង្ហាញថា ព្រះយេហូវ៉ាចាត់ទុកកិច្ចការរបស់យើងក្នុងការបំរើទ្រង់ជាអ្វីដែលគ្មានតម្លៃទេ ដ្បិតព្រះគម្ពីរចែងយ៉ាងជាក់ច្បាស់ថា៖ «ព្រះទ្រង់មិនមែនជាអ្នករមិលគុណ ដែលទ្រង់នឹងភ្លេចការអ្នករាល់គ្នាធ្វើ នឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានសំដែងដល់ព្រះនាមទ្រង់»។ (ហេព្រើរ ៦:១០) ផ្ទុយទៅវិញ ចំណុចសំខាន់ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះយេស៊ូគឺថា បាវបំរើមិនអាចបំពេញចិត្តខ្លួនឯងឬផ្ដោតអារម្មណ៍លើភាពសុខស្រួលរបស់ខ្លួនបានឡើយ។ ពេលដែលយើងឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនចំពោះព្រះហើយសម្រេចចិត្តធ្វើជាបាវបំរើរបស់ទ្រង់ នោះយើងក៏យល់ព្រមធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ជាជាងរកបំពេញឆន្ទៈខ្លួនឯង។ យើងត្រូវតែចាត់ទុកព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាអ្វីដែលសំខាន់ជាងឆន្ទៈរបស់យើង។
១៣, ១៤. (ក) តើមានកាលៈទេសៈអ្វីខ្លះដែលប្រហែលជាតម្រូវឲ្យយើងយកឈ្នះទំនោរចិត្តខ្លួនយើង? (ខ) ហេតុអ្វីបានជាការធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះគួរមានអាទិភាព?
១៣ ការសិក្សាយ៉ាងទៀងទាត់នូវព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនិងប្រកាសនវត្ថុរបស់‹អ្នកបំរើស្មោះត្រង់ដែលមានវិនិច្ឆ័យល្អ› ប្រហែលជាតម្រូវឲ្យយើងខំប្រឹងប្រែងដែរ។ (ម៉ាថាយ ២៤:៤៥) គឺអាចមានដូច្នេះមែន ជាពិសេសបើយើងមិនសូវចេះមើលអក្សរស្ទាត់ ឬអានប្រកាសនវត្ថុដែលពិគ្រោះនូវ«សេចក្ដីជ្រាលជ្រៅនៃព្រះ»។ (កូរិនថូសទី១ ២:១០) យ៉ាងណាក្ដី យើងគួរតែគ្រោងទុកពេលដើម្បីធ្វើការសិក្សាផ្ទាល់ខ្លួន មែនទេ? យើងក៏ប្រហែលជាត្រូវលត់ដុំខ្លួនយើងដើម្បីអង្គុយហើយចំណាយពេលមើលពត៌មានដែលយើងគួរសិក្សា ដ្បិតបើមិនធ្វើដូច្នេះ ធ្វើដូចម្ដេចឲ្យយើងបណ្ដុះឲ្យមានចិត្តចង់បាននូវ«អាហាររឹង [ដែល]សំរាប់តែមនុស្សធំ»?—ហេព្រើរ ៥:១៤
១៤ ចុះយ៉ាងណាពេលដែលយើងចេញពីធ្វើការអស់មួយថ្ងៃ ហើយត្រឡប់មកផ្ទះយ៉ាងនឿយហត់? យើងប្រហែលជាត្រូវបង្ខំខ្លួនឲ្យទៅកិច្ចប្រជុំគ្រីស្ទាន។ ឬចុះយ៉ាងណាបើយើងមិនចូលចិត្តផ្សព្វផ្សាយដល់មនុស្សដែលយើងអត់ស្គាល់នោះ? ប៉ុលបានទទួលស្គាល់ថា ជួនកាលយើងប្រកាសដំណឹងល្អដោយ«ទើសទ័ល»ដែរ។ (កូរិនថូសទី១ ៩:១៧) យ៉ាងណាក៏ដោយ យើងធ្វើការទាំងនេះពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាជាម្ចាស់របស់យើងនៅស្ថានសួគ៌ដែលយើងស្រឡាញ់នោះ ទ្រង់បង្គាប់ឲ្យយើងធ្វើដូច្នេះ។ ហើយតាមធម្មតា ពេលដែលយើងខិតខំសិក្សា ចូលរួមប្រជុំនិងទៅផ្សព្វផ្សាយនោះ យើងមានអារម្មណ៍ស្កប់ចិត្តហើយបានកម្លាំងឡើងវិញ មែនទេ?—ទំនុកដំកើង ១:១, ២; ១២២:១; ១៤៥:១០-១៣
កុំ«ងាកបែរទៅមើលក្រោយ»
១៥. តើព្រះយេស៊ូតាំងគំរូបែបណា ក្នុងការចុះចូលចំពោះព្រះ?
១៥ ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទបានបង្ហាញនូវព្រះទ័យចុះចូលយ៉ាងអស្ចារ្យ ចំពោះព្រះវរបិតាទ្រង់នៅស្ថានសួគ៌។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលប្រាប់សិស្សទ្រង់ថា៖ «ខ្ញុំបានចុះពីស្ថានសួគ៌មក មិនមែននឹងធ្វើតាមចិត្តខ្ញុំទេ គឺតាមបំណងព្រះហឫទ័យនៃព្រះវិញ ដែលទ្រង់ចាត់ឲ្យខ្ញុំមក»។ (យ៉ូហាន ៦:៣៨) ពេលដែលព្រះយេស៊ូកំពុងតែកើតទុក្ខក្នុងសួនគែតសេម៉ានី នោះទ្រង់បានអធិស្ឋានថា៖ «ឱព្រះវរបិតានៃទូលបង្គំអើយ! បើសិនជាបាន នោះសូមឲ្យពែងនេះកន្លងហួសពីទូលបង្គំទៅ។ ប៉ុន្តែ កុំតាមចិត្តទូលបង្គំឡើយ សូមតាមតែព្រះហឫទ័យទ្រង់វិញ»។—ម៉ាថាយ ២៦:៣៩
១៦, ១៧. (ក) តើយើងគួរមានទស្សនៈយ៉ាងណាចំពោះអ្វីដែលយើងបានលះបង់ចោល? (ខ) សូមពន្យល់នូវមូលហេតុដែលទស្សនៈរបស់ប៉ុល ថាឱកាសឡើងឋានៈក្នុងលោកីយ៍នេះជា«សំរាម»នោះ ជាទស្សនៈសមហេតុសមផល។
១៦ ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យយើងមានចិត្តស្មោះភក្ដីនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់យើងធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាដែលដាក់ដៃកាន់នង្គ័ល ហើយងាកបែរទៅមើលក្រោយ អ្នកនោះមិនគួរនឹងនគរព្រះទេ»។ (លូកា ៩:៦២) ពេលដែលយើងបំរើព្រះ គឺមិនល្អទេបើយើងគិតជានិច្ចជាកាលអំពីអ្វីដែលយើងបានលះបង់។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងគួរចាត់ទុកប្រយោជន៍ដែលយើងបានទទួលដោយក្លាយជាបាវបំរើរបស់ព្រះ ជាអ្វីដែលមានតម្លៃបំផុត។ ប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅបងប្អូននៅទីក្រុងភីលីពថា៖ «ខ្ញុំក៏រាប់គ្រប់ទាំងអស់ទុកដូចជាខាតដែរ ដោយព្រោះសេចក្ដីដែលប្រសើរជាង គឺដោយស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ ដែលដោយយល់ដល់ទ្រង់ ខ្ញុំបានខាតគ្រប់ទាំងអស់ ហើយបានរាប់ទាំងអស់ទុកដូចជាសំរាម ប្រយោជន៍ឲ្យបានព្រះគ្រីស្ទវិញ»។—ភីលីព ៣:៨
១៧ សូមគិតអំពីអ្វីដែលប៉ុលបានចាត់ទុកជាសំរាមនិងបានលះចោលដើម្បីទទួលប្រយោជន៍ខាងវិញ្ញាណដោយធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះ។ ប៉ុលមិនគ្រាន់តែលះចោលជីវិតសុខស្រួលប៉ុណ្ណោះទេ តែគាត់ក៏លះបង់លទ្ធភាពក្លាយជាអ្នកដឹកនាំសាសនាយូដានាពេលអនាគត។ ប្រសិនបើប៉ុលបានបន្តកាន់តាមសាសនាយូដានោះ គាត់ទំនងជាអាចឡើងអំណាចរហូតដល់មានឋានៈស្មើនឹងលោកស៊ីម្មានដែលជាកូនរបស់កាម៉ាលាល ដែលជាគ្រូបង្រៀនរបស់ប៉ុលពីដើម។ (កិច្ចការ ២២:៣; កាឡាទី ១:១៤) ស៊ីម្មានបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំពួកផារិស៊ី ហើយបានមានមុខតំណែងធំក្នុងការនាំឲ្យពួកសាសន៍យូដាបះបោរនឹងអំណាចរ៉ូមនៅឆ្នាំ៦៦-៧០ គ.ស. ទោះជាគាត់មិនយល់ស្របទាំងស្រុងក៏ពិតមែន។ ស៊ីម្មានបានស្លាប់ក្នុងចំបាំងនោះ មិនដឹងថាទាហានរ៉ូមជាអ្នកសម្លាប់ ឬត្រូវសម្លាប់ដោយអ្នកជ្រុលនិយមខាងសាសនាយូដា។
១៨. សូមលើកឧទាហរណ៍មួយដើម្បីបង្ហាញថា សមិទ្ធផលផ្សេងៗខាងវិញ្ញាណតែងតែប្រសិទ្ធពរឲ្យ។
១៨ ស្មរបន្ទាល់ព្រះយេហូវ៉ាជាច្រើននាក់បានធ្វើតាមគំរូរបស់ប៉ុលដែរ។ បងស្រីជីនមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីរៀនចប់នៅសាលា ខ្ញុំបានរកការងារជាលេខាធិការសំរាប់មេធាវីដ៏ល្បីម្នាក់នៅទីក្រុងឡុងដ៍។ ខ្ញុំចូលចិត្តកិច្ចការរបស់ខ្ញុំណាស់ ហើយក៏ទទួលប្រាក់ខែច្រើនដែរ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តខ្ញុំៗក៏ដឹងថាខ្ញុំគួរបំរើព្រះយេហូវ៉ាច្រើនជាង។ នៅទីបំផុតខ្ញុំប្រគល់លិខិតសុំលាឈប់ពីការងារនោះ ហើយបានចាប់ផ្ដើមធ្វើជាអ្នកត្រួសត្រាយ។ ខ្ញុំមានអំណរគុណណាស់ ដែលខ្ញុំបានធ្វើដូច្នេះជិត២០ឆ្នាំមុននេះ! កិច្ចបំរើពេញពេលបានធ្វើឲ្យជីវិតខ្ញុំមានន័យខ្លឹមសារជ្រាលជ្រៅជាងអ្វីៗដែលការងារជាលេខាធិការអាចធ្វើបាន។ គ្មានអ្វីសោះអាចធ្វើឲ្យស្កប់ចិត្តជាងការមើលឃើញបន្ទូលរបស់ព្រះជួយកែប្រែជីវិតរបស់មនុស្ស។ ការរួមចំណែកក្នុងកិច្ចការជួយឲ្យមនុស្សកែប្រែជីវិតនោះគឺអស្ចារ្យណាស់! អ្វីដែលយើងថ្វាយចំពោះព្រះយេហូវ៉ាគឺតិចណាស់ បើប្រៀបនឹងអ្វីដែលយើងទទួលពីទ្រង់វិញ»។
១៩. តើយើងគួរប្ដេជ្ញាចិត្តធ្វើអ្វី? ហើយហេតុអ្វី?
១៩ យូរៗទៅ កាលៈទេសៈក្នុងជីវិតរបស់យើងប្រហែលជាប្រែប្រួល។ ប៉ុន្តែ ការឧទ្ទិសថ្វាយខ្លួនរបស់យើងចំពោះព្រះយេហូវ៉ានៅមានដដែលជានិច្ច។ យើងនៅតែជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យយើងសម្រេចចិត្តប្រើពេល កំឡាំង បំនិននិងធនធានរបស់យើងតាមរបៀបដែលយើងគិតថាមានប្រសិទ្ធភាពប្រសើរបំផុត។ ដូច្នេះ ការសម្រេចចិត្តអំពីរបៀបប្រើរបស់ទាំងនេះអាចបង្ហាញនូវសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ។ នេះក៏នឹងបង្ហាញថាយើងសុខចិត្តលះបង់ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុនណាដែរ។ (ម៉ាថាយ ៦:៣៣) មិនថាយើងមានកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ យើងគួរប្ដេជ្ញាថ្វាយអ្វីដែលល្អបំផុតចំពោះព្រះយេហូវ៉ា មែនទេ? ប៉ុលបានសរសេរថា៖ «បើសិនជាប្រុងប្រៀបនឹងធ្វើហើយ នោះព្រះទ្រង់ទទួលអ្នកតាមដែលមាន មិនមែនតាមដែលគ្មាននោះទេ»។—កូរិនថូសទី២ ៨:១២
«អ្នករាល់គ្នាបានផល»
២០, ២១. (ក) តើបាវបំរើរបស់ព្រះអាចបង្កើតផលអ្វី? (ខ) តើព្រះយេហូវ៉ាប្រទានរង្វាន់អ្វីដល់ពួកអ្នកដែលបំរើទ្រង់អស់ពីសមត្ថភាព?
២០ ការធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះមិនជាការសង្កត់សង្កិនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នេះជួយឲ្យយើងរួចខ្លួនពីទាសភាពដ៏អាក្រក់ដែលស៊ីបង្ហិនសុភមង្គល។ ប៉ុលបានសរសេរថា៖ «ដែលព្រះបានប្រោសឲ្យរួចពីបាប ហើយអ្នករាល់គ្នាបានត្រឡប់ជាបាវបំរើដល់ទ្រង់ នោះអ្នករាល់គ្នាបានផលខាងឯសេចក្ដីបរិសុទ្ធវិញ ហើយទីបំផុតនៃអំពើទាំងនោះ គឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ចផង»។ (រ៉ូម ៦:២២) ការបំរើព្រះតែងនាំឲ្យមានផលខាងឯសេចក្ដីបរិសុទ្ធក្នុងន័យថា យើងទទួលប្រយោជន៍ពីកិរិយាបរិសុទ្ធឬសីលធម៌ដ៏ស្អាតស្អំ។ ម្យ៉ាងទៀត នេះក៏នឹងនាំឲ្យយើងទទួលបាននូវជីវិតជារៀងរហូតនៅពេលអនាគតដែរ។
២១ ព្រះយេហូវ៉ាប្រទានអ្វីៗជាច្រើនដល់បាវបំរើរបស់ទ្រង់។ ពេលដែលយើងខំប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពក្នុងកិច្ចបំរើទ្រង់ៗក៏«បើកទ្វារស្ថានសួគ៌»ឲ្យ ហើយ«ចាក់ព្រះពរមកលើ[យើង] ដែលនឹងគ្មានកន្លែងល្មមទុកបានទេ»។ (ម៉ាឡាគី ៣:១០) ការធ្វើជាបាវបំរើរបស់ព្រះយេហូវ៉ាជានិរន្តរ៍នឹងនាំឲ្យមានអំណរអរជានិច្ច!
តើអ្នកនៅចាំទេ?
• ហេតុអ្វីបានជាយើងក្លាយជាបាវបំរើរបស់ព្រះ?
• តើយើងបង្ហាញយ៉ាងណា ថាយើងចុះចូលចំពោះព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ?
• ហេតុអ្វីក៏យើងគួរធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាជាងបំពេញឆន្ទៈរបស់ខ្លួន?
• ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនគួរ«ងាកបែរទៅមើលក្រោយ»?
[រូបភាពនៅទំព័រ២៥]
ពេលដែលយើងទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក យើងក្លាយជាបាវបំរើរបស់ព្រះ
[រូបភាពនៅទំព័រ២៥]
ជនគ្រីស្ទានតែងតែចាត់ទុក ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាអាទិភាព
[រូបភាពនៅទំព័រ២៦]
ម៉ូសេមានចិត្តស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ទទួលកិច្ចការដែលព្រះប្រគល់ឲ្យ