“Ποτέ Δεν Παύεις να Είσαι Γονιός”
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Τζων Απντάικ έγραψε κάποτε: «Αν και το παιδί μπορεί να είναι ένας κομψός γερουσιαστής στα εβδομήντα του χρόνια, και ο γονιός ένα ερείπιο σε μια αναπηρική καρέκλα, το ερείπιο πρέπει ακόμη να κρατάει το βαρύ σκήπτρο της πατρότητας.» Ένας πατέρας τριών παιδιών συμφώνησε: «Ποτέ δεν παύεις να είσαι γονιός. Πάντα αγωνίζεσαι και. αγωνιάς για τα παιδιά.»
Οι γονείς δεν πρέπει να παραμερίζονται απλώς επειδή μεγάλωσαν τα παιδιά. «Υπάκουε εις τον πατέρα σου, όστις σε εγέννησε», λέει η Βίβλος. «Και μη καταφρόνει την μητέρα σου, όταν γηράσει.» (Παροιμίαι 23:22) Αυτή η .συμβουλή δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά, επειδή ένα άτομο του οποίου η μητέρα έχει γεράσει είναι πιθανώς ενήλικας. Ώστε οι γονείς έχουν πείρα και σοφία ετών και έτσι έχουν πολλά να προσφέρουν στα ενήλικα παιδιά τους μέσω καθοδηγίας και συμβουλής.—Παροιμίαι 16:31.
‘Αλλά πώς φέρεστε «πατρικά» σ έναν ενήλικα;’ μπορεί να ρωτήσετε. ‘Πολύ προσεκτικά’, απαντούν πολλοί γονείς. Βλέπετε, η ενηλικίωση του παιδιού σας μπορεί να είναι ασταθής στην αρχή. Ενώ μπορεί να απολαμβάνει την ανεξαρτησία, το παιδί σας μπορεί να θέλει ακόμη κάποια εκπαίδευση και υποστήριξη. Η συνύπαρξη αυτή των δύο αντιφατικών καταστάσεων μπορεί να τον κάνει στο έπακρον ευαίσθητο σε οποιαδήποτε συμβουλή. Όπως εξηγεί μια μητέρα, αυτό μπορεί να σε φέρει σε δίλημμα: «Θέλω να αισθάνονται ότι είναι ενήλικες, κι ωστόσο θέλω να αισθάνονται ότι ενδιαφέρομαι γι αυτά επίσης.»
Πού τραβάτε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στην παρέμβαση; Και με ποια συναισθηματική ταχυδακτυλουργία μπορείτε να ανταλλάξετε τη φυσική επιθυμία να εκπαιδεύετε με το ελεγχόμενο ενδιαφέρον;
Πρώτα, δεχθείτε τον αλλαγμένο ρόλο σας. Εγκαταλείπετε την εργασία σας σαν τροφός όταν το βρέφος σας γίνεται νήπιο. Όμοια, πρέπει τώρα να ανταλλάξετε τον επιθυμητό ρόλο του επιστάτη με το ρόλο του συμβούλου. Η λήψη αποφάσεων για το παιδί σας σ’ αυτό το στάδιο της ζωής θα ήταν τόσο ακατάλληλο πράγμα όσο και να το κάνετε να ρευτεί ή να το θηλάσετε.
Σαν σύμβουλος, έχετε ορισμένους περιορισμούς. Δεν μπορείτε πια να επικαλεσθείτε αποτελεσματικά την εξουσία σας σαν γονιός. (‘Κάνε το επειδή το λέω εγώ.’) Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στο γεγονός ότι το παιδί σας είναι ενήλικο. Όμως αυτό δεν είναι εύκολο. Ένας γονιός είπε: «Πρέπει να προσέχω πολύ τι λέω στα παιδιά μου. Είναι σαν να περπατώ πάνω σε αυγά, για να το πούμε έτσι, ώστε να βεβαιώνομαι ότι δεν πληγώνω τα αισθήματά τους ή ότι δεν επεμβαίνω στη ζωή τους.» Αλλά μήπως πρέπει να παρατηρείς τα ενήλικα παιδιά σου να βυθίζονται στη συμφορά χωρίς να λες καν μια λέξη;
Ένας γονιός δηλώνει: «Σε προσωπικά ζητήματα, δεν επεμβαίνω. Ακόμη κι αν σπαταλούν χρήματα, τι μ’ αυτό; Είναι απλώς χρήματα. Αλλά εάν ένα από τα παιδιά μου επρόκειτο να κάνει ένα πνευματικό ή ηθικό σφάλμα, θα έδινα ελεύθερα συμβουλή επειδή είμαι ο πατέρας τους.» Μήπως δεν είναι ευθύνη όλων των Χριστιανών να «διορθώσουν» κάποιον που πρόκειται να πέση εις κανέν αμάρτημα»;—Γαλάτας 6:1.
«Προσπαθούσα Μόνο να Βοηθήσω!»
Κι όμως σε μερικούς αρέσει περισσότερο να ανακατεύονται παρά να βοηθούν. (1 Τιμόθεον 5:13) Λόγω ενός λαβύρινθου συναισθημάτων—αγάπης, φόβου, μοναξιάς και γνήσιου ενδιαφέροντος—μερικοί υιοθετούν καταστρεπτικά μέσα. Για παράδειγμα, η οικονομική βοήθεια μπορεί να γίνει σκέτη δωροδοκία ή τέχνασμα ελέγχου. ( ‘Γιατί να μετακομίσεις έξω από την πόλη; Μπορούμε να σου δανείσουμε αρκετά χρήματα για ν’ αγοράσεις ένα ωραίο διαμέρισμα εδώ κοντά μας.’ ) Μπορεί να γίνει ύπουλο σαμποτάζ. (Ω, παρακαλώ αφήστε εμένα να μαγειρέψω βραδινό για σας τους δύο. Εξάλλου ο γιος μου είναι συνηθισμένος στο δικό μου μαγείρεμα.) Ή απροκάλυπτη επέμβαση. (Δεν θέλετε να κάνετε παιδιά ακόμη; Θέλετε η μητέρα σας κι εγώ να πεθάνουμε προτού δούμε εγγόνια;)
Προσέχετε τους χειρισμούς αυτούς! Το βιβλίο Ζώντας Καλά με τα Ενήλικα Παιδιά Σας παρατηρεί: «Οι γονείς που δίνουν χρήματα στα νεαρά ενήλικα παιδιά τους και κατόπιν τους υπαγορεύουν αυστηρούς όρους ως προς το πώς πρέπει να δαπανηθούν, στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν ασυναίσθητα τα χρήματα, σαν μέσο διαπραγματεύσεως για να ελέγχουν το ‘παιδί’».
Καταπολεμήστε τον πειρασμό να κάνετε ατέλειωτες εισηγήσεις που δεν σας τις ζήτησε κανείς, οι οποίες μπορούν να κάνουν ένα γαμπρό ή μια νύφη εχθρό σας. Ένας συγγραφέας φτάνει στο σημείο να συνιστά να αποφασίσετε «να μην πείτε ποτέ στη νύφη σας τι αρέσει στο γιο σας, πώς να τον μαγειρεύει, πώς να στολίζει το σπίτι τους, κλπ., εκτός αν σας ζητηθεί καθαρά και ρητά!» Κρατήστε τις εισηγήσεις σας μέχρις ότου τα παιδιά σας τακτοποιηθούν λίγο περισσότερο στο γάμο κι έτσι είναι λιγότερο εύθικτα.
«Νομίζω πολλοί γονείς κάνουν τα πράγματα αντίθετα», λέει ο Τομ, πατέρας δύο παιδιών. «Όταν έπρεπε να επέμβουν στη ζωή τους δεν το έκαναν, και τώρα που τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει, θέλουν να επεμβαίνουν.» Αυτό δημιουργεί ένα νέο ερώτημα: Πώς μπορείτε να προετοιμάσετε το παιδί σας για την τελική του αναχώρηση;
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 8]
«Θέλω να αισθάνονται ότι είναι ενήλικες, αλλά εντούτοις, θέλω να αισθάνονται ότι ενδιαφέρομαι γι’ αυτά επίσης.»
[Εικόνα στη σελίδα 7]
Πρέπει να ανταλλάξετε το ρόλο του εκπαιδευτή μ’ εκείνον του συμβούλου
[Εικόνα στη σελίδα 8]
Αποφύγετε την υπερβολική επίκριση του γαμπρού ή της νύφης σας