ឯកសារយោងសម្រាប់កិច្ចបម្រើនិងជីវិត កំណត់សម្រាប់កិច្ចប្រជុំ
ថ្ងៃទី១-៧ ខែសីហា
w០៧-E ១៥/៧ ទំ. ៣២ វ. ៣-៤
«ទីសំគាល់ស្មោះត្រង់ដែលនៅលើមេឃ»
ជាង៣.០០០ឆ្នាំកន្លងទៅនេះ ព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងរាជាណាចក្រជាមួយនឹងស្តេចដាវីឌជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលនៅសម័យបុរាណ។ (២សាំ. ៧:១២-១៦) គោលបំណងនៃកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ គឺផ្ដល់សិទ្ធិស្របច្បាប់ដល់លោកយេស៊ូគ្រិស្តជាពូជពង្សរបស់ដាវីឌ ដើម្បីគ្រប់គ្រងជារៀងរហូត។ (អេ. ៩:៧; លូក. ១:៣២, ៣៣) ពេលរៀបរាប់អំពីបល្ល័ង្ករបស់«ពូជ»ដាវីឌ អ្នកតែងបទទំនុកតម្កើងបានច្រៀងថា៖ «រាជ្យនោះនឹងបានតាំងនៅជាប់អស់កល្បជានិច្ចដូចជាព្រះចន្ទ គឺដូចជាទីសំគាល់ស្មោះត្រង់ដែលនៅលើមេឃ»។—ទំនុក. ៨៩:៣៦, ៣៧
‹ពន្លឺ១ដែលតូចជាងសំរាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់› គឺព្រះចន្ទ។ ព្រះចន្ទជាទីសម្គាល់ដ៏សមរម្យដែលបញ្ជាក់ថា ការគ្រប់គ្រងរបស់គ្រិស្តនឹងស្ថិតស្ថេរជានិរន្តរ៍។ (លោ. ១:១៦) ស្តីអំពីរាជាណាចក្ររបស់លោក ដានីយ៉ែល ៧:១៤ចែងថា៖ «អំណាចគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ នោះក៏ស្ថិតស្ថេរនៅអស់កល្ប ឥតដែលកន្លងបាត់ឡើយ ហើយរាជ្យរបស់ទ្រង់នឹងបំផ្លាញមិនបានផង»។ ព្រះចន្ទគឺជាទីសម្គាល់ស្មោះត្រង់ ដែលរំលឹកយើងអំពីរាជាណាចក្រព្រះ និងពរដែលរាជាណាចក្រនឹងផ្ដល់ឲ្យជាបរិបូរមកលើមនុស្សជាតិ។
ថ្ងៃទី៨-១៤ ខែសីហា
w០៧-E ១៥/៩ ទំ. ៣២
«ចូរបង្កើតផលក្នុងគ្រាដែលចាស់សក់ស្កូវ»
មនុស្សជាច្រើនដែលរស់នៅតំបន់មេឌីទែរ៉ានេ ចូលចិត្តដាំដើមលម៉ើនៅទីធ្លាផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ដើមលម៉ើបានត្រូវគេស្គាល់ថាជាដើមឈើស្អាតនិងមានផ្លែឆ្ងាញ់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ដើមនេះអាចបង្កើតផលលើសពី១០០ឆ្នាំ។
ស្តេចសាឡូម៉ូនជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលនៅសម័យបុរាណ បានពណ៌នាជាពាក្យកាព្យអំពីកម្ពស់របស់ស្ត្រីក្រមុំដ៏ស្រស់ស្អាតពីភូមិស៊ូឡាម ទៅនឹងដើមលម៉ើ។ (បទ. ៧:៧) សៀវភៅមួយ (Plants of the Bible) ដែលរៀបរាប់អំពីដើមឈើក្នុងគម្ពីរ សរសេរថា៖ «ពាក្យភាសាហេប្រឺដែលបកប្រែថាដើមលម៉ើ គឺ‹តាម៉ារ›។ . . . ពាក្យនេះជនជាតិយូដាបានប្រើដើម្បីតំណាងនូវភាពថ្លៃថ្នូរនិងសមសួន ហើយភាគច្រើននិយាយសំដៅទៅលើស្ត្រី»។ ជាឧទាហរណ៍ ប្អូនស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់របស់សាឡូម៉ូនដែលមានម្ដាយទីទៃ នាងមានឈ្មោះថាតាម៉ារ។ (២សាំ. ១៣:១) ឪពុកម្ដាយខ្លះនៅតែដាក់ឈ្មោះនេះឲ្យកូនស្រីរបស់ពួកគេ។
មិនមែនមានតែស្ត្រីស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ ដែលបានត្រូវប្រៀបប្រដូចទៅនឹងដើមលម៉ើ។ អ្នកតែងបទទំនុកតម្កើងបានច្រៀងថា៖ «មនុស្សសុចរិត គេនឹងលូតលាស់ឡើង ដូចជាដើមលម៉ើ ក៏នឹងធំឡើង ដូចជាដើមតាត្រៅនៅលើភ្នំល្បាណូនដែរ។ គេត្រូវដាំនៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះយេហូវ៉ា គេដុះដាលឡើងនៅក្នុងទីលានរបស់ព្រះនៃយើងខ្ញុំ។ កាលណាចាស់ហើយ នោះគេនឹងនៅតែកើតផល គេនឹងមានជ័រជាបរិបូរ ហើយនៅតែខៀវស្រស់»។—ទំនុក. ៩២:១២-១៤
ក្នុងន័យធៀប អ្នកដែលបានបម្រើព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងស្មោះត្រង់ក្នុងគ្រាដែលមានវ័យចាស់ ក៏ប្រៀបដូចជាដើមលម៉ើដ៏ស្រស់បំព្រងដែរ។ គម្ពីរបានចែងថា៖ «ឯសក់ស្កូវ បើឃើញនៅក្នុងផ្លូវសុចរិត នោះជាមកុដនៃកិត្ដិសព្ទ។»។ (សុភ. ១៦:៣១) ទោះជាកម្លាំងកាយរបស់បងប្អូនវ័យចាស់កាន់តែខ្សោយទៅៗក៏ដោយ ពួកគាត់នៅតែអាចទទួលកម្លាំងដែលមកពីការគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះ ដោយការសិក្សាគម្ពីរដែលជាបណ្ដាំព្រះជាទៀងទាត់។ (ទំនុក. ១:១-៣; យេ. ១៧:៧, ៨) តាមរយៈពាក្យសម្ដីជំរុញចិត្តនិងគំរូល្អរបស់បងប្អូនវ័យចាស់ដ៏ស្មោះត្រង់ បងប្អូនឯទៀតទទួលការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ម្យ៉ាងទៀត ទោះជាពួកគាត់មានវ័យចាស់ក្ដី ពួកគាត់នៅតែបន្តបង្កើតផលពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ (ទីត. ២:២-៥; ហេ. ១៣:១៥, ១៦) ដូចដើមលម៉ើដែរ ពួកគាត់នៅតែអាចបង្កើតផលក្នុងគ្រាដែលមានវ័យចាស់។
ថ្ងៃទី២២-២៨ ខែសីហា
w១១-E ១៥/១០ ទំ. ៥ វ. ៧
ចូរយើងអរសប្បាយជាមួយគ្នា!
ស្ថានភាពនិងចិត្តគំនិតរបស់បងប្អូនគ្រិស្តសាសនិកម្នាក់ៗ មិនដូចគ្នាទេ។ ប៉ុន្តែ សាវ័កប៉ូលបានសរសេរថា៖ «ចូរអរសប្បាយជានិច្ច»។ (១ថែ. ៥:១៦) យើងមានមូលហេតុជាច្រើនឲ្យមានអំណរ ហើយអរសប្បាយជាមួយគ្នា។ មូលហេតុទី១គឺ យើងគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះយេហូវ៉ាដែលជាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ទី២ យើងយល់សេចក្ដីពិតដែលមានក្នុងគម្ពីរ។ ទី៣ យើងមានសង្ឃឹមទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះនិងជីវិតជារៀងរហូត។ ទី៤ យើងអាចជួយអ្នកឯទៀតឲ្យទទួលពរដូចយើងដែរ។—ទំនុក. ១០៦:៤, ៥; យេ. ១៥:១៦; រ៉ូម ១២:១២
it-1-E ទំ. ៨៥៧-៨៥៨
ការដឹងជាមុននិងការកំណត់ទុកជាមុន
តើព្រះបានកំណត់ទុកជាមុនឲ្យយូដាសក្បត់លោកយេស៊ូដើម្បីឲ្យកើតឡើងដូចទំនាយឬ?
ការក្បត់របស់យូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុតបានធ្វើឲ្យទំនាយដែលព្រះបានប្រកាសទុកជាមុនក្លាយទៅជាការពិត ហើយនោះក៏បញ្ជាក់ដែរថាព្រះយេហូវ៉ាបានដឹងជាមុនថាបុត្ររបស់លោកនឹងត្រូវគេក្បត់។ (ទំនុក. ៤១:៩; ៥៥:១២, ១៣; ១០៩:៨; សកម្ម. ១:១៦-២០) ក៏ប៉ុន្តែ នេះមិនមានន័យថាព្រះបានកំណត់ទុកជាមុនឬកំណត់វាសនាឲ្យយូដាសក្បត់នោះទេ។ ទំនាយបានទាយថាមិត្តសម្លាញ់ខ្លះរបស់លោកយេស៊ូនឹងក្បត់លោក តែមិនបានប្រាប់ចំៗថាជាបុគ្គលណាមួយទេ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គោលការណ៍គម្ពីរប្រឆាំងនឹងគំនិតដែលថា ព្រះបានកំណត់ទុកជាមុនឲ្យយូដាសមានការប្រព្រឹត្តបែបនេះឬបែបនោះ។ សាវ័កម្នាក់បាននិយាយអំពីខ្នាតតម្រារបស់ព្រះថា៖ «កុំឆាប់ដាក់ដៃលើបុរសណាម្នាក់ឡើយ ហើយកុំរួមចំណែកក្នុងការខុសឆ្គងរបស់អ្នកឯទៀត ចូររក្សាខ្លួនឲ្យបរិសុទ្ធ»។ (១ធី. ៥:២២; ប្រៀបមើល ៣:៦) ពេលដែលលោកយេស៊ូជ្រើសរើសសាវ័ក១២នាក់ លោកច្បាស់ជាជ្រើសរើសដោយគិតពិចារណាយ៉ាងហ្មត់ចត់និងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ព្រោះលោកបានចំណាយពេលអធិដ្ឋានទៅបិតាលោកពេញមួយយប់ មុននឹងសម្រេចចិត្ត។ (លូក. ៦:១២-១៦) បើយូដាសបានត្រូវព្រះកំណត់វាសនាគាត់ឲ្យទៅជាអ្នកក្បត់មែន នោះការណែនាំរបស់លោកគឺមិនគួរឲ្យទុកចិត្តទេ ព្រោះយោងទៅតាមខ្នាតតម្រារបស់លោកខាងលើ លោកនឹងទៅជាអ្នករួមចំណែកក្នុងអំពើខុសឆ្គងរបស់អ្នកដែលធ្វើខុសនោះហើយ។
តាមមើលទៅពេលដែលយូដាសបានត្រូវជ្រើសរើសជាសាវ័កម្នាក់ គ្មានអ្វីមួយដែលបញ្ជាក់ថាគាត់មានចិត្តគំនិតក្បត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់បានបណ្ដោយឲ្យ«ឫសពោរពេញទៅដោយពិសពុលដុះឡើង» ហើយធ្វើឲ្យចិត្តគាត់ទៅជាសៅហ្មង។ ជាលទ្ធផល គាត់លែងធ្វើតាមការណែនាំពីព្រះទៀត ហើយចាប់ផ្ដើមប្រព្រឹត្តតាមគន្លងរបស់មេកំណាច គឺការលួចនិងការក្បត់។ (ហេ. ១២:១៤, ១៥; យ៉ូន. ១៣:២; សកម្ម. ១:២៤, ២៥; យ៉ា. ១:១៤, ១៥; សូមមើលយូដាសទី ៤) ប៉ុន្តែ ក្រោយពីគាត់ប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងមួយចំនួន ទើបពេលនោះលោកយេស៊ូផ្ទាល់អាចដឹងចិត្តគំនិតរបស់គាត់ ហើយប្រាប់ទុកជាមុនថាយូដាសនឹងក្បត់លោក។—យ៉ូន. ១៣:១០, ១១
ក្នុងកំណត់ហេតុនៅយ៉ូហាន ៦:៦៤ ជាពេលដែលអ្នកកាន់តាមខ្លះបានជំពប់ដួល ក្រោយដែលពួកគេឮសេចក្ដីបង្រៀនខ្លះរបស់លោកយេស៊ូ។ ខគម្ពីរនោះប្រាប់ថា៖ «ពីដំបូងលោកយេស៊ូជ្រាបថា អ្នកណាខ្លះមិនជឿ ហើយអ្នកណានឹងក្បត់លោក»។ នៅពេត្រុសទី២ ៣:៤ ពាក្យ«តាំងពីពេលចាប់ផ្ដើម»ឬ«ពីដំបូង»(ភាសាក្រិកar·kheʹ) គឺសំដៅទៅលើពេលចាប់ផ្ដើមបង្កើតពិភពលោក ហើយពាក្យនេះក៏សំដៅទៅគ្រាផ្សេងទៀតដែរ។ (លូក. ១:២; យ៉ូន. ១៥:២៧) ជាឧទាហរណ៍ ពេលសាវ័កពេត្រុសនិយាយអំពីសកម្មពលបរិសុទ្ធបានត្រូវចាក់ទៅលើជនជាតិដទៃដែលមិនកាន់សាសនាយូដា «ដូចយើងបានទទួលនៅដើមដំបូងដែរ» គាត់ច្បាស់ជាមិនបានសំដៅទៅលើពេលគាត់ចាប់ផ្ដើមក្លាយជាអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូឬពេលគាត់ទៅជាសាវ័កនោះទេ តែគាត់ចង់និយាយអំពីគ្រាដ៏សំខាន់ក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយរបស់គាត់ គឺនៅបុណ្យថ្ងៃទី៥០ ឆ្នាំ៣៣ គ.ស. ដែលជា«ពេលចាប់ផ្ដើម»នៃការចាក់សកម្មពលបរិសុទ្ធសម្រាប់គោលបំណងណាមួយ។ (សកម្ម. ១១:១៥; ២:១-៤) ហេតុនេះ ការបកស្រាយពាក្យនេះនៅយ៉ូហាន ៦:៦៤ គឺគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងសៀវភៅមួយ ដែលពន្យល់ថា៖ «ពីដំបូង . . . មិនមែនសំដៅទៅលើតាំងពីពេលចាប់ផ្ដើមបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ ឬពេលលោកយេស៊ូចាប់ផ្ដើមស្គាល់ពួកគេម្នាក់ៗ ក៏មិនមែនជាពេលដំបូងដែលលោកជ្រើសរើសពួកអ្នកកាន់តាម ហើយក៏មិនមែនជាទីចាប់ផ្ដើមនៃកិច្ចបម្រើរបស់មេស្ស៊ីនោះដែរ . . . តែពីដំបូងដែលចាប់ផ្ដើមមានគំនិតមិនជឿ[ដែលនាំឲ្យអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូខ្លះជំពប់ដួល]។ ហេតុនេះ លោកយេស៊ូជ្រាបថាអ្នកណានឹងក្បត់លោកតាំងពីដំបូង» (Lange’s Commentary on the Holy Scripturesទំ. ២២៧ បានត្រូវបកប្រែនិងកែសម្រួលដោយភី ស្គេហ្វ ឆ្នាំ១៩៧៦)។—ប្រៀបមើល១យ៉ូន. ៣:៨, ១១, ១២
ថ្ងៃទី២៩ ខែសីហា–ថ្ងៃទី៤ ខែកញ្ញា
w៨៧-E ១៥/៣ ទំ. ២៤ វ. ៥
ព្រះដែលមានសេចក្ដីសប្បាយនិងរាស្ត្រដែលសប្បាយរីករាយ!
◆ ១១៦:៣—តើ«ចំណងនៃសេចក្ដីស្លាប់»ជាអ្វី?
តាមមើលទៅ អ្នកតែងបទទំនុកតម្កើងមានអារម្មណ៍ថាសេចក្ដីស្លាប់បានរុំចងគាត់យ៉ាងតឹងណែនដែលគ្មានផ្លូវឲ្យគាត់ស្រាយចេញបានឡើយ។ ពេលដែលបុគ្គលម្នាក់ត្រូវគេចងដោយខ្សែយ៉ាងតឹងណែននៅគន្លាក់ដៃជើង ពិតជាធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។ ពាក្យភាសាហេប្រឺដែលបានត្រូវបកប្រែថា«ខ្សែ» សំដៅទៅលើ«ចំណង»ដែលធ្វើឲ្យឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង (the Greek Septuagint version)។ ហេតុនេះ ពេលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានស្លាប់ លោកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែលរើមិនរួចដោយចំណងនៃសេចក្ដីស្លាប់។ ម្ល៉ោះហើយ ពេលព្រះយេហូវ៉ាបានប្រោសលោកយេស៊ូឲ្យរស់ឡើងវិញ លោក«ស្រាយចំណងនៃសេចក្ដីស្លាប់»។—សកម្ម. ២:២៤
w០៩-E ១៥/៧ ទំ. ២៩ វ. ៤-៥
ចូរទទួលដោយអំណរគុណ ហើយឲ្យយ៉ាងអស់ពីចិត្ត
អ្នកតែងបទទំនុកតម្កើងបានគិតក្នុងចិត្តថា៖«តើត្រូវឲ្យខ្ញុំយកអ្វីតបស្នងព្រះយេហូវ៉ា ចំពោះព្រះគុណដែលទ្រង់បានផ្ដល់មកខ្ញុំទាំងប៉ុន្មាន?»។ (ទំនុក. ១១៦:១២) តើគាត់បានទទួលប្រយោជន៍អ្វីខ្លះ? ព្រះយេហូវ៉ាបានទ្រទ្រង់គាត់ ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់មាន«ទុក្ខវេទនា និងព្រួយបារម្ភ»។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ព្រះយេហូវ៉ាបានជួយ«ជីវិត[គាត់]ឲ្យរួចពីស្លាប់»។ ឥឡូវគាត់ចង់«តបស្នង»ព្រះយេហូវ៉ាវិញ។ តើអ្នកតែងបទទំនុកតម្កើងអាចធ្វើអ្វីខ្លះ? គាត់បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងលាបំណន់របស់ខ្ញុំចំពោះព្រះយេហូវ៉ា»។ (ទំនុក. ១១៦:៣, ៤, ៨, ១០-១៤) គាត់បានតាំងចិត្តរក្សាពាក្យសន្យាទាំងអស់ដែលគាត់បានធ្វើជាមួយនឹងព្រះយេហូវ៉ា ហើយធ្វើតាមពាក្យសន្យាទាំងអស់នោះចំពោះលោក។
អ្នកក៏អាចធ្វើដូច្នេះដែរ។ តើតាមរបៀបណា? គឺដោយរក្សាឲ្យមានរបៀបរស់នៅដែលសមស្របតាមច្បាប់និងគោលការណ៍របស់ព្រះជានិច្ច។ ហេតុនេះ សូមធ្វើឲ្យប្រាកដថាការគោរពប្រណិប័តន៍របស់អ្នកចំពោះព្រះយេហូវ៉ា នៅតែជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិតអ្នក ហើយសូមបន្តឲ្យសកម្មពលរបស់ព្រះដឹកនាំអ្នកក្នុងការសម្រេចចិត្តគ្រប់យ៉ាង។ (សាស្ដ. ១២:១៣; កាឡ. ៥:១៦-១៨) តាមការពិត អ្នកមិនអាចតបស្នងព្រះយេហូវ៉ាឲ្យស្មើរនឹងអ្វីដែលលោកបានធ្វើសម្រាប់អ្នកឡើយ។ ប៉ុន្តែ ‹ព្រះយេហូវ៉ារីករាយ› ពេលលោកឃើញអ្នកប្រគល់ខ្លួនយ៉ាងស្មោះអស់ពីចិត្តក្នុងកិច្ចបម្រើរបស់លោក។ (សុភ. ២៧:១១) នេះពិតជាឯកសិទ្ធិដ៏អស្ចារ្យណាស់ដែលយើងអាចធ្វើឲ្យព្រះយេហូវ៉ាសប្បាយរីករាយ!
w៩៨-E ១/១២ ទំ. ២៤ វ. ៣
ការប្រុងប្រៀបធ្វើកិច្ចការដែលមានកម្រិតធំជាងមុន
បងប្រុសបីនាក់ដែលជាអ្នកបង្រៀនក្នុងសាលាគីលាត បានថ្លែងសុន្ទរកថាបន្តបន្ទាប់គ្នា។ មុនដំបូង បងខាល អាដាមបានថ្លែងប្រធានបទ«តើត្រូវឲ្យអ្នកយកអ្វីតបស្នងព្រះយេហូវ៉ា?»។ សុន្ទរកថារបស់គាត់មានមូលដ្ឋានលើទំនុកតម្កើង ទំនុកទី១១៦ ដែលលោកយេស៊ូប្រហែលជាបានច្រៀងនៅយប់មុននឹងលោកត្រូវគេសម្លាប់។ (ម៉ាថ. ២៦:៣០) តើលោកយេស៊ូកំពុងគិតអ្វី ពេលលោកច្រៀងថា៖ «តើត្រូវឲ្យខ្ញុំយកអ្វីតបស្នងព្រះយេហូវ៉ា ចំពោះព្រះគុណដែលទ្រង់បានផ្ដល់មកខ្ញុំទាំងប៉ុន្មាន»? (ទំនុក. ១១៦:១២) លោកប្រហែលជាកំពុងរំពឹងគិតអំពីរូបកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលព្រះយេហូវ៉ាបានរៀបចំឲ្យលោក។ (ហេ. ១០:៥) នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកបានបូជាជីវិតដើម្បីបញ្ជាក់សេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់លោក។ បងប្អូនដែលជាសិស្សក្នុងថ្នាក់ទី១០៥ បានភ្លក់សេចក្ដីល្អរបស់ព្រះយេហូវ៉ាអស់រយៈពេល៥ខែទៅហើយ។ ឥឡូវ ពួកគាត់នឹងបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះវិញ ដោយខំព្យាយាមបំពេញកិច្ចបម្រើរបស់ពួកគាត់ជាសាសនទូត។